SEJARAH STPM KERTAS 2

Bincangkan sistem pemerintahan Malaysia dari tahun 1957-1963.

2010-11-04T02:37:00.000-07:00

Bincangkan sistem pemerintahan Malaysia dari tahun 1957-1963.

Pengenalan
Sistem pemerintahan Tanah Melayu selepas merdeka berkait rapat dengan konsep demokrasi dan perlembagaan. Secara amnya demokrasi bermaksud rakyat mempunyai kuasa mutlak dalam menentukan kerajaan yang akan memerintah sebuah negara.

Isi

1.Kerajaan Demokrasi Berparlimen.

i)Raja Berperlembagaan

Yang Dipertuan Agong/ Timb. YPDA

Cara Pemilihan
* Dipilih oleh Majlis Raja- Raja yg terdiri drpd 9 org sultan
* Dipilih secara bergilir-gilir drpd 9 org sultan Melayu
* Pemilihan dibuat secara pengundian yg dijalankan secara sulit
*memegang jawatan selama 5 th
* YDPA bertindak atas nasihat PM dan Jemaah menteri

ii) Ketua Negeri

Sultan/ Raja/ Yg Dipertua Negeri/ YG Dipertuan Besar

Cara Pemilihan

* Sultan atau raja mewarisi tahta kerajaan secara turun temurun dan memerintah
sepanjang hayat baginda
* Cara pemilihan seorang raja adalah sama iaitu sultan yag mangkat akan diganti denga
anak baginda yg sulung kecuali negeri sembilan ada Perak
* di negeri sembilan Yg DiPertuan Besar dipilih oleh Undang Berempat itu Undang Sg
Ujong , Jelebu, Johol dan Rembau.
* Di Perak penggantian adalah secara bergilir, apabila sultan mangkat Raja Muda akan
menjadi Sultan .
* Bagi Yg Dipertua Melaka,P. Pinang Sabah dan Sarawak adalah dilantik oleh yang
YDPA. Dilantik selama 4 th boleh meletakkan jawatan mengikut usul Dewan Udgan
Negeri yg berkenaan.

iii)Perlembagaan

Tujuan dan Kandungan Perlembagaan
* Tujuan diadakan perlembagaan adalah untuk memantapkan Udg2 , memberi jaminan dan perlindungan kpd rakyat dan menentukan tjb setiap warganegara terhadap bangsa dan Negara.
* Kandungan perlkwmbagaan mengandungi 181 perkara yg menrangkumi kuasa kerajaan persekutun dan negeri, bentuk dan tugas YDPA, Parlimen, dan Jemaah Menteri serta dasar-dasar seperti hak asasi rakyat , kerakyatan hak istimewa org Melayu, ag resmi, bhs Keb dan pindaan perlembagaan.

iv)Parlimen

Fungsi Parlimen
* Parlimen ialah badan perundangan Malaysia yg berfungsi mengubal undang2 bagi persekutuan Makaysia
*Perlimen mempunayi kuasa membuat udng2 mengenai pelabagai perkara spt pertahjnan, hal ehwal luar negeri, keselamatan Negara, jenayah, perdagangan dan perindustrian, kewangan. Perubatan dll
* Parlimen merupakan tempat wakil rakyat diberi peluang membincang sesuatu perkara yg dicadangkan. Mrk boleh mengkritik cdgan2 yg dikemukan dan menteri2 bertjb menjelaskan cdgn2 kerajaan

Kesimpulan.

Sistem Kerajaan demokrasi berparlimen merupakan asatu bentuk pemerintahan yg unit kerana ia mampu membentuk kesejahteraan dan keharmonian negera. Selepas 1963 sistem pemerintahan ini masih diamalkan di Msia dan sehingga kini perjalanan sistem ini masin terpelihara.

Pada 3 Jun 1957, satu perhimpunan menyambut ketibaan Rombongan Kemerdekaan ke London yang merundingkan hal berkaitan dengan Rangka Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu telah diadakan di Lapangan Terbang Tentera Udara, Sungai Besi, Kuala Lumpur. Lebih dua ribu orang telah berkumpul bagi menyambut kepulangan seramai tujuh orang anggota rombongan yang diketuai oleh YTM Tunku Abdul Rahman Putra, Ketua Menteri Persekutuan Tanah Melayu. Anggota rombongan ini terdiri daripada tiga orang wakil daripada pihak kerajaan dan tiga lagi wakil daripada Raja-raja Melayu. Antara yang turut serta dalam rundingan yang berlangsung selama lapan hari di Pejabat Tanah Jajahan Inggeris di London ini ialah Encik Ong Yoke Lin, Encik V.T Sambanthan, Encik Mohamed Khir Johari dan Penyimpan Mohor Besar Raja-raja, Tuan Haji Mustapha Al-Bakri. Hasil rundingan yang diadakan ini satu persetujuan telah dicapai dan membawa kepada pembentukan Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957.

YTM Tunku Abdul Rahman Putra, Ketua Menteri Persekutuan Tanah Melayu (lima dari kiri) mengetuai delegasi ke London untuk rundingan terakhir Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu. (Dua dari kiri): Encik Ong Yoke Lin, dan (Paling kanan): Encik Mohamed Khir Johari di Bombay pada 9 Mei 1957.

BINCANGKAN PERANAN DAN KEPENTINGAN MALAYSIA DALAM PERTUBUHAN ASIA TENGGARA (ASA), KOMANWEL DAN PERTUBUHAN BANGSA-BANGSA BERSATU (PBB) SEJAK TAHUN 1957

2009-10-14T03:00:00.000-07:00

A. PENGENALAN

- Malaysia mencapai kemerdekaan pada tahun 1957 daripada British.
- Kemerdekaan membolehkan menganggotai mana-mana pertubuhan serantau dan juga antarabangsa.
- Malaysia telah menganggotai Pertubuhan Asia Tenggara (ASA) pada tahun 1961, PBB dan Komanwel pada 17 Sep 1957.
- Malaysia berperanan penting dalam semua aktiviti yang dilaksanakan dan memperoleh banyak manfaat melalui bantuan yg disalurkan utk pembangunan Malaysia.

B. ISI-ISI PENTING
a. Peranan Malaysia

- Peranan Malaysia dalam Komanwel ialah:
i. Membangkitkan isu-isu ekonomi yang bertujuan untuk meningkatkan taraf hidup rakyat
ii. Membantu membangunkan sosioekonomi Negara anggota dan berkerjasama dan tolong-menolong antara satu sama lain dalam bidang pertahanan, perusahaan, pertanian, pendidikan dan perdagangan. Contohnya berkerjsama dengan tentera komanwel membebaskan Negara daripada ancaman komunis.
iii. Malaysia membangkitkan isu kemanusiaan terutama isu hak asasi manusia dan mengecam amalan Dasar Aparteid di Afrika Selatan yang mengamalkan dasar diskriminasi kaum, membezakan penduduk berdasarkan warna kulit. Contohnya orang kulit putih enggan memberi hak politik dan social kepada orang kulit hitam.

- Peranan Malaysia dalam ASA :
i. Merupakan pertubuhan serantau yang pertama di anggotai oleh Malaysia sejak merdeka yang bukan merupakan pertubuhan politik hanya cenderung dalm bidang ekonomi dan sosial supaya fahaman komunis dapat dibendung.
ii. Peranan utama Malaysia adalah memupuk kerjasama dalam bidang ekonomi, kemasyarakatan dan kebudayaan.
iii. Dalam bidang pendidikan Malaysia berperanan meningkatkan pengajian di kalangan anggota melalui pertukaran tenaga pengajar antara universiti . Contohnya pada 1963 tenaga pengajar Universiti Malaya bertukar dengan tenaga pengajar Universiti Filipina.
iv. Dalam bidang kebudayaan serantau, Malaysia telah menyertai rombongan kebudayaan antara tiga buah Negara melalui pertunjukan kebudayaan antara Negara anggota iaitu Filipina, Malaysia dan Thailand.

- Peranan Malaysia dalam PBB :
i. Malaysia terlibat aktif dalam aspek keamanan sejagat. Contohnya pada 1959, Malaysia bersama Negara Ireland telah mengemukakan usul di PBB untuk mengutuk tindakan Republik Rakyat China yang telah menakluk Tibet.
ii. Pada Oktober 1961, pasukan tentera Malaysia telah dihantar untuk menyertai pasukan pendamai PBB ke Congo bagi menamatkan Perang Saudara di Negara tersebut. Malaysia telah membelanjakan wang sebanyak RM30 juta sebulan untuk membantu misi PBB menyelesaikan perang tersebut di Congo.
iii. Malaysia turut memberikan sumbangan besar membebaskan Rhodesia yang dikenali sebagai Zimbabwe di Afrika daripada belenggu penjajahan British

b. Kepentingan Malaysia
- Dalam Komanwel:
i. Pada peringkat awal kemerdekaan, Malaysia masih bergantung kepada Britain dari aspek pertahanan melalui perjanjian pertahanan dikenali sebagai Perjanjian Pertahanan Anglo – Malaya ( AMDA ) yang ditandatangani pada Oktober 1957.
ii. Malaysia telah mendapat kepentingan semasa menghadapi Konfrontasi di mana Malaysia telah mendapat bantuan ketenteraan untuk mengawasi kawasan periairan Sabah dan Sarawak daripada pencerobohan Indonesia.
iii. Semasa darurat, Malaysia mendapat bantuan ketenteraan dari Negara komanwel seperti Fiji dan Nepal untuk menentang pengganas komunis.
iv. Pada tahun 1950, Malaysia mendapat banyak bantuan daripada Rancangan Colombo seperti biasiswa kepada pelajar-pelajar untuk melanjutkan pelajaran dalam bidang teknologi. Contoh sebanyak 1500 biasiswa dihulurkan oleh Australia kepada pelajar Malaysia untuk melanjutkan pelajaran.

- Dalam ASA :
i. Bidang pendidikan – Malaysia mendapat kepentingan tenaga mahir melalui program pertukaran tenaga pengajar dengan Universiti Filipina.
ii. Bidang ekonomi – Malaysia telah mendapat kepentingan dari segi pertukaran maklumat, teknik dan kepakaran dalam bidang ekonomi dan keuntungan dalam sektor pelancongan.
iii. Bidang kebudayaan - kepentingan yang diperoleh melalui penyertaan rombongan kebudayaan yang dianjurkan antara Negara anggota iaitu Malaysia, Filipina dan Thailand.

- Dalam PBB :
i. Malaysia telah mendapat bantuan daripada Bank Dunia untuk menjayakan Rancangan Felda, aktiviti pembangunan sosial dan membangunkan prasarana pendidikan dan penyelidikan. Bank Dunia telah memberi bantuan pakar ekonomi bagi membantu masalah ekonomi di Malaysia.
ii. Semasa proses pembentukan Gagasan Malaysia, kepentingan yang diperoleh ialah apabila PBB telah membentuk satu suruhanjaya yang diketuai oleh Lawrence Michaelmore yang bertujuan untuk meninjau kembali pandangan penduduk Sabah dan Sarawak mengenai penyertaan ke dalam Gagasan Malaysia setelah mendapat bantahan dari Negara Indonesia dan Filipina walaupun hasil kajian lewat kerana timbul beberapa kerumitan dalam menjalankan tinjauan tersebut.
iii. Melalui penyertaan dalam PBB , Malaysia telah mendapat pengiktirafan sebagai sebuah Negara berdaulat daripada semua negara di dunia.
iv. Sebagai Negara ahli PBB, Malaysia turut memdapat kepentingan melalui Majlis Ekonomi dan Sosial PBB seperti UNESCO, WHO, FAO, dan ILO. Contohnya WHO telah memberi bantuan dalam bidang kesihatan dengan menghantar pakar-pakar perubatan serta pelbagai bantuan untuk meningkatkan taraf kesihatan rakyat Malaysia. Buktinya WHO telah menunjukkan kejayaan menghapuskan penyakit malaria dan taun di Malaysia.

C. KESIMPULAN

- Malaysia telah menganggotai pertubuhan-pertubuhan serantau dan antarabangsa telah berjaya memainkan peranannya secara berkesan dan sistematik.
- Sememangnya Malaysia telah berjaya melaksanakan tanggungjawabnya sebagai anggota pertubuhan serantau dan antarabangsa secara berkesan.
- Malaysia turut mendapat kepentingan untuk membangunkan ekonomi, dan menstabilkan pertahanan Negara dengan bantuan pertubuhan dunia dan serantau yang Malaysia sertai.
- Sistem pendidikan turut berkembang dengan kehadiran tenaga pengajar dari Negara-negara yang lebih maju.

HURAIKAN FAKTOR-FAKTOR YANG MEMPENGARUHI PENGGUBALAN DASAR LUAR NEGARA KITA SEBAIK SAHAJA MENCAPAI KEMERDEKAAN PADA 1957

2009-10-14T02:46:00.000-07:00

Pendahuluan
- Tujuan utama dasar luar adalah untuk menjalin hubungan baik dengan Negara-negara luar bagi mempertahankan kemerdekaan, membentuk keamanan dan kemakmuran dalam Negara.
- Dalam tempoh 1957-1970, banyak dipengaruhi oleh corak kepimpinan Tunku Abdul Rahman yang pro-Barat, pro-Komanwel dan Anti-Komunis.
- Umumnya dibahagikan kepada dua iaitu pro-Barat (1957-1963) dan peralihan dasar (1964-1970)

Isi
1.0 Persekitaran geografi/geostrategik
- Kedudukan Tanah Melayu di tengah-tengah laluan yang menghubungkan Lautan Hindi dan Lautan Pasifik merupakan laluan perdagangan utama bagi rantau Asia Tenggara.
- Keutamaan diberi kepada dasar yang menentukan Asia Tenggara sebagai satu kawasan aman, bebas dab berkecuali.

2.0 Sistem Ekonomi
- Semasa kemerdekaan, Tanah Melayu mewarisi satu sistem ekonomi yang menjadikan getah minyak, kelapa sawit dan bijih timah sebagai sumber eksport yang utama.
- Kebergantungan kepada Barat menyebabkan Tanah Melayu memerlukan bantuan terutama Britain dan Amerika Syarikat untuk memasarkan getah dan bijih timah.

3.0 Faktor Sejarah
- Sejak dulu Tanah Melayu telah mempunyai hubungan diplomatik dengan Negara-negara Islam.
- Tambahan pula majoriti rakyat adalah orang Melayu yang beragama Islam.
- Malaysia telah menjalinkan hubungan rapat dengan Negara serumpun seperti Indonesia, Brunei dan Singapura.
- Malaysia turut menjalin hubungan dengan Negara-negara Islam (OIC) kerana dipengaruhi oleh sejarah perkembangan Islam.

4.0 Sistem Politik
- Sebagai Negara yang mengamalkan sistem demokrasi berparlimen Malaysia amat mementingkan demokrasi, kebebasan dan kemakmuran rakyat.
- Prinsip-prinsip kekebasan manusia dan keamanan serta menentang sebarang bentuk penjajahan dan penindasan.

5.0 Kepimpinan
- Kerajaan Perikatan di bawah pimpinan Tunku Abdul Rahman menjalinkan hubungan dengan Amerika Syarikat yang mengamalkan dasar anti-komunis untuk mendapat bantuan menentang komunis.
- Hubungan dengan Britain tetap diteruskan meskipun selepas kemerdekaan dan perjanjian pertahanan dengan Britain ditandatangani pada Oktober 1957.
- Tunku bersikap pro-barat dan hanya mengadakan hubungan dengan Negara-negara bukan komunis seperti Britain, Amerika Syarikat, Indonesia, Australia, Thailand, India dan Filipina.

6.0 Keselamatan
- Dasar luar yang dapat mengekalkan hubungan baik dengan semua Negara diperlukan.
- Malaysia perlu mengelakkan sebarang ancaman dari Negara-negara luar sebagai contoh ancaman dadah dan kekacauan politik serantau.

7.0 Demografik/Penduduk
- Dasar luar yang mementingkan dua prinsip utama iaitu perpaduan di antara manusia serta penghormatan hak asasi manusia diperlukan kerana Malaysia mempunyai penduduk yang berbilang kaum.
- Sebarang bentuk penindasan dan diskriminasi yang jauh menyimpang dari hak asasi ditentang sebagai contoh Dasar Apartheid yang diamalkan di Afrika Selatan.

8.0 Institusi Antarabangsa
- Malaysia mementingkan kerjasama dan perpaduan antarabangsa sentiasa menyokong Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu (PBB) bagi menegakkan keamanan dan kemakmuran seluruh dunia.
- Malaysia telah menyertai beberapa agensi PBB seperti UNESCO, UNCTAD, WHO, ASEAN, Komanwel dan OIC.

Kesimpulan
- Dasar luar yang diamalkan adalah mengikut senario dan perkembangan politik Negara yang baru merdeka daripada jajahan British sehingga pernah menjadi tuan rumah persidangan serantau dan antarabangsa..
- Secara keseluruhannya dasar luar Malaysia telah menempuh pelbagai peringkat perkembangan yang didorong oleh perubahan daripada segi persekitaran, social, ekonomi, politik dan keselamatan semasa

Faktor-faktor imperialisme Barat di negara-negara Asia Tenggara

2009-08-16T18:48:00.000-07:00

Abad ke – 19 merupakan zaman imperialisme Barat.Revolusi Perindustrian yang bermula di Britain telah memengaruhi kuasa-kuasa Barat mencari tanah jajahan di Asia Tenggara bagi mendapatkan bahan mentah dan pasaran.Penciptaan mesin memproses tebu telah membawa kepada perkembangan pesat industri perladangan tebu. Ini telah secara tidak langsung membawa kepada campur tangan Sepanyol di Filipina untuk mendapatkan tebu.

Dari segi politik, Masyarakat Barat sering beranggapan mereka mempunyai martabat yang lebih tinggi dan baik berbanding dengan bangsa lain.Keunggulan martabat ini dibuktikan dengan jumlah tanah jajahan yang dimiliki oleh mereka.
Semakin banyak tanah-tanah jajahan, semakin tinggi martabat mereka di kalangan kuasa-kuasa lain.Keadaan ini telah menyebabkan Barat ingin membentuk empayar yang besar dan muncul sebagai kuasa dunia

Kebimbangan kuasa-kuasa Barat terhadap musuh mereka dalam persaingan untuk mendapatkan tanah jajahan antara kuasa-kuasa Barat besar seperti Britain, Sepanyol, Belanda, Jerman, Perancis dan Amerika Syarikat.Dasar British yang bercampur tangan di Tanah Melayu dengan alasan bimbang kuasa-kuasa asing lain terlebih dahulu menguasai Tanah melayu tersebut Kebimbangan kuasa Perancis di Myanmar telah juga mendorong British menjalankan dasar imperialisme secara agresif ke atas Myanmar

Dari segi kebudayaan dan Peradaban, Kuasa-kuasa Barat menganggap kebudayaan dan peradaban orang Barat lebih tinggi berbanding bangsa-bangsa lain.Inilah yang disebut oleh orang British sebagai “white man’s burden”.Selain itu, campur tangan Barat juga bertujuan menyebarkan agama Kristian di kalangan penduduk pribumi di Asia Tenggara

Peta minda menunjukkan faktor perkembangan nasionalisme di Asia Tenggara

Dari segi perkembangan Sistem pengangkutan dan perhubungan , Perkembangan sistem pengankutan dan perhubungan menambahkan lagi Minat kuasa-kuasa Barat terhadap dasar imperialisme di Asia Tenggara.Perkembangan sistem perhubungan laut seperti terciptanya kapal berkuasa wap – perjalanan laut menjadi lebih cepat, selamat, dapat membawa muatan lebih dan kos pengangkutan jadi lebih rendah.

Gambar menunjukkan pembinaan terusan suez sedang dijalankan

Pembukaan Terusan Suez 1869 juga telah meningkatkan lagi dasar imperialisme terhadap Asia Tenggara. Terusan ini memendekkan masa perjalanan, urusan perdagangan dan kos dapat dijimatkan.Ciptaan telegraf mempercepat urusan perniagaan pedagang Eropah dan ejen-ejennya di kawasan Asia Tenggara.

peta menunjukkan perluasan empayar british sejak 1492

Jelas kepada kita bahawa banyak fakror yang membawa kepada kemunculan nasionalisme di Asia Twenggara.Kesan perkembangan pesat Revolusi Perindustrian dan kepentingan ekonomi telah mendorong campur tangan Barat di Asia Tenggara.Namun, kepentingan politik, kemajuan dalam bidang pengangkutan dan perhubungan juga penting.

Perang Inggeris – China Pertama 1839-42

2009-05-08T22:01:00.000-07:00

Perang ini juga dikenali sebagi Perang Candu Pertama dan merupakan titik peralihan yang penting dalam sejarah moden negara China. Perang ini telah membuka negara China kepada barat bahkan menandakan kemerosotan Dinasti Manchu. Secara keseluruhannya, perang Inggeris – China yang pertama adalah disebabkan oleh pertembungan dua kebudayaan yang bertentangan.

Sebab-sebab peperangan

1. Sekatan-sekatan kerajaan China ke atas perdagangan asing

Menurut ahli sejarah Christopher Hibbert dan Kenneth Scott Latourette berpendapat bahawa sebab terpenting bagi perletusan perang ini ialah sekatan-sekatan China ke atas perdagangan asing.Kerajaan China mengamalkan dasar anti perdagangan dengan negara Barat memandangkan ia dapat memenuhi segala keperluannya dan pertanian merupakan sumber ekonominya yang utama.

Malahan perdagangan ini dianggap sebagai kegiatan hina. Keperluan bahan mentah oleh barat yang banyak didapati dari China, dan sekatan-sekatan itu telah mengakibatkan ketidakpuasan di kalangan orang barat terutamanya pihak Inggeris.
Inggeris ingin memperluaskan perdagangan kebahagian lain China. Mereka ingin berdagang secara bebas dan mendapatkan harga barang yang berpatutan tetapi kehendak-kehendak mereka diperlekehkan oalh China. Jesteru itu, peperangan tidak dapat dielakkan.

2. Keengganan China mengadakan hubungan diplomatik atas dasar persamaan taraf

Sistem hubungan antarabangsa China dan Barat juga bertentangan. China menganggap dirinya ‘pusat dunia yang bertamadun’ dan maharaja mereka adalah pemerintah universal. China anggap orang barat barbarians atau hantu asing yang bertaraf rendah. Barat juga dianggap sebagai masyarakat Kuno yang kurang bertamadun.

3. Undang-undang Cina dianggap kejam dan tidak adil

Orang barat menganggap undang-undang China tidak adil dan terlalu kejam. Kematian Lady Hughes dari pihak Inggeris dan Lin Wei-hsi dari China dan kerana pertentangan undang-undang mengakibatkan ketegangan hubungan kedua-duanya

4. Kemasukan Candu

Orang Inggeris telah membawa dengan banyaknya candu ke negara China. Antara tahun 1821-39, sejumlah 4244 peti candu diimport kepada 40200 peti. Implikasinya imbangan perdagangan yang tidak menguntungkan China. Nilai candu yang diimport melebihi segala nilai eksport China. Candu juga telah mengakibatkan aliran keluar perak yang menjejaskan ekonomi China. Candu juga mengakibatkan keruntuhan sosial ramai pegawai kerajaan dan muda-mudinya.

Pada 18 Mac 1839, Lin Tse-hsu mengeluarkan perintah yang meminta orang asing menyerahkan semua candu kepada kerajaan China dan tidak membawanya lagi. Kapten Echarles Elliot telah menyerahkan sebanyak 20283 buah peti candu kepada kerajaan China dan kemudiannya dimusnahkan.
Akibatnya kapten Elliot telah menyerang Chuenpi pada november 1839 dan dengan candu ini, Inggeris istiharkan peperangan ke atas China. Candu hanya merupakan barang perniagaan yang mengakibatkan perletusan perang Inggeris-China pertama. Dalam kata-kata W. E Soothill, “opium was the accidental cause”.

Perjanjian Nanking (1842)

Syarat-syarat Perjanjian Nanking

1.Negara China terpaksa menyerahkan Hongkong kepada British dan menghapuskan sistem monopoli perdagangan Co-hong.

2. Lima buah pelabuhan dibuka kepada perdagangan asing, iaitu Amoy, Canton, Foochow, Ningpo dan Shnaghai.

Pelabuhan Canton

3.Pegawai-pegawai konsular akan ditempatkan di pelabuhan-pelabuhan tersebut.

4.Cukai-cukai yang sedarhana dikenakan ke atas import dan eksport.

5.China dikenakan membayar ganti rugi sebanyak 21 juta tael untuk membiayai kerugian pihak British semasa peperangan Inggeris-China yang pertama

Lantaran dari temeterainya perjanjian Nanking ini, banyak implikasinya keatas China sendiri. Di sinilah bermula campur tangan Barat China ke atas politik China secara tidak langsung. China terpaksa tunduk kepada Barat dan menerima hakikat membuka perdagangan bebas kepada asing.

China juga terpaksa menandatangani perjanjian-perjanjian dengan kuasa Barat yang lain. China terpaksa melupuskan Dasar Tutup Pintu yang telah dijunjung setelah sekian lamanya. Kesimpulannya, perjanjian Nanking banyak mendatangkan kerugian kepada China sendiri dan membuahkan hasil yang banyak terhadap pihak British

In 1842, the Opium War came to a end after the signing of the Treaty of Nanking. England now had control of the island of Hong Kong and from this base of operations, opium smuggling grew with each passing year. Sleek new opium clippers were now being built for this highly profitable trade, many of them in Aberdeen, Scotland.

The early opium clipper Red Rover

American merchants, eager to take advantage of this new opening of China, began negotiations with Chinese officials for access to additional mainland ports besides Canton. Shanghai, Ninghsien, Amoy, and Foochow were opened up to American trade. With this opening, came a growing sophistication amongst Americans for the many subtle exotic varieties of tea such as Lumking, Hyson, Imperial, Gunpowder, Bohea, and Mowfoong. The freshest teas commanded the premium prices; the lion’s share of which went to the shipping companies that could deliver the highly perishable crop to New York and Boston in the shortest possible time. The first tea-laden ship to arrive at South Street with the new year's crop would fetch the premium price at auction.

Chinese Attack on an Opium Clipper

As this market grew following the Opium War, shrewd shippers realized the growing importance of acquiring large fast ships with which to go up against their rivals in this increasingly competitive trade, and to dispatch their ships to Chinese ports every autumn to await the first tea pickings.

Once the tea was in the holds, the great sailing race half way around the world commenced down the South China Sea, past Anjier, across the Indian Ocean, around the Cape of Good Hope, and up the Atlantic to New York.

The Low brothers were early on the scene in China. They were all sons of Seth Low, a drug merchant of Salem who had a dozen sons. Seth Low saw his opportunity as early as 1833, and had made his fortune in the China tea trade and importing such exotic wares as mocha, asafetida, gum arabic, and musk in pods. Like many of the Yankee merchants, the Lows had moved from Salem to New York City, finding it a much more suitable location from which to conduct their business. They were such a numerous clan that someone from Salem, in jest, made up a jingle about them: "Old Low, old Low's son, Never saw so many Lows since the world begun."

Abiel Abbott Low had been in Canton for seven years serving with the merchant firm of Russell & Company. One Low brother after another followed him to Canton to work for the same firm. Abbott had made his fortune by 1840 and returned to New York the following year and continued to conduct his business in New York and established the family firm of A. A. Low & Bros.

Captain Nat Palmer and the Paul Jones arrived in the Portuguese colony of Macao in 1843. All along the way, Captain Nat had been putting the Paul Jones through her paces; testing her to see what she could do in the Indian and southern Pacific oceans; trying to figure out just how her design could be improved. At Macao, he took on as passengers William Low and his pregnant wife, Ann, for the passage back to New York. William Low had been the A. A. Low & Bros. representative in Canton for a while and now they were returning home so that Ann could have her baby there.

On the first part of the passage home, Captain Nat sailed against the monsoon. It was slow going; tacking back and forth as the Paul Jones clawed her way against the monsoon across the South China Sea. But even worse as far as Captain Nat was concerned, was no wind at all. He would come on deck, fly into a rage, and take off his old white beaver hat and stomp on it; screaming "Damn the calm and everything else."

Eventually Captain Nat cooled down and to vent his frustration began carving a block of wood into the shape of what he thought the ideal hull of a Canton trader should look like, one that Captain Nat thought "would outsail anything afloat." He incorporated John W. Griffiths' ideas concerning a sharp concave bow with his own ideas of a fuller flat-bottomed hull.

William Low began to take a lively interest as he watched Palmer whittling away at the model. He well understood Captain Nat's frustrations and the two had the opportunity to talk ship in the evenings after dinner over brandy and cigars, as the model slowly took shape over the coming days. William Low was soon intrigued and the new idea of just what an ideal China Clipper hull should look like swiftly became one of mutual interest as Low suggested that his firm might be interested in building such a vessel. Captain Nat was well pleased that he would at last get the opportunity to design a China tea clipper that could sail through the calms and give his old white beaver hat a rest.

Soon after the voyage ended at the South Street wharf, Captain Nat and his model accompanied William Low and his wife to the A. A. Low & Bros. building at 167-171 John Street to meet with Abiel Low, the head of the firm who had spent many years in China.

Abiel was a very shrewd businessman who had learned early how to play the moneymaking games at both ends of the tea trade. He told his captains to wait when the first tea pickings were offered, and to let the other merchants pay the higher price. Then wait a week or two for the next tea offering at a lower price. All the while knowing that his ships would be among the first to reach the South Street wharves ahead of their rivals even with their head start. To Abiel Low, it was a simple fact of economics. It was also just a matter of keeping track of the new sharp "China Packets" swiftly taking shape in the New York shipyards; particularly that of William Webb, for things were looking up in the China tea trade around that time and the Lows would soon need a new, swift ship if they wanted to stay ahead of their rivals.

Abiel Low soon became as intrigued as his brother and Captain Nat about the model and the possibilities of such a ship. Within a week, work began at the Brown & Bell shipyard. David Brown designed the ship with lots of input from Captain Nat, who, from that point on, became an advisor to the Low's as a marine superintendent.

This ship would be called the Houqua, in honor of the beloved Canton Hong merchant Houqua, who had died the year before, and with whom the Low brothers had traded with in China for many years.

The Tong Merchant Houqua

The Houqua would be built to resemble a vessel of war with high man-of-war bulwarks and eight gun ports on each side. This was not unusual in that time, especially as the opium trade was going on and swift-sailing well-armed merchant ships were in demand for both legitimate and illegitimate purposes. Ships capable of fleeing warships were at a premium. They also had to be well-armed to fend off Chinese pirates in the South China Sea when becalmed, or while running the gauntlet of treacherous reefs, currents, and pirates through the Java Sea. None of the Houqua's design qualities as a fast sailing merchantman were sacrificed for her armaments.

While the Houqua rose in the stocks, the Webb China packet Helena had come romping back from Canton in 90 days on April 4, 1844, and eclipsed Robert Waterman's run that year aboard the Natchez by two days.

The Lows sent off a dispatch to their agents with the next sailing ship bound for Canton asking them to negotiate the sale of the Houqua to the Chinese Government.

Meanwhile, over at the neighboring shipyard of Smith & Dimon, work had already begun on a prototype of a controversial new kind of ship, the Rainbow, but a series of delays had brought progress almost to a standstill.

The controversy and delays had caused considerable anguish to her outspoken designer, John W. Griffiths, but he was steadfast in his beliefs and put up a stoic front to ignore his critics. He was determined to see the Rainbow completed and according to his original scientific theories. They were quite unlike the accepted rules of shipbuilding of his day. Controversy had dogged Griffiths for years, but at last he had been given the opportunity he had sought for so long.

For years, he had espoused to anyone who would listen. Griffiths had lectured about his shipbuilding ideas in February, 1841, at the American Institute in New York City and was ignored. In 1843, this time with a model to display his radical hull and bow ideas, he delivered another lecture to a mostly skeptical audience of merchants and shipbuilders and was greeted with a horselaugh. One of the men who happened to be in the audience this time was the merchant William Aspinwall who was not as skeptical as the others. He knew of Griffiths' admiration of the Ann McKim which his firm now owned and took pride in, for she was still the fastest vessel in the growing China tea trade.

Aspinwall had also bought the old Cotton packet Natchez, and had sent Robert Waterman in command of her around the Horn off to Canton and she had come back from Macao in 78 days, record time, and astonished the South Street shipping community.

1843 was a highly profitable year for Howland and Aspinwall and the shipping firm needed a new, large, fast ship for the China trade. Aspinwall was a man who followed his intuition that had so often been right in the past. Griffiths' enthusiasm had rubbed off on him and Aspinwall was willing to take the gamble. He asked Griffiths to design a fast new tea clipper for Howland & Aspinwall.

But there were hurdles to come. Some of William Aspinwall's partners, notably the elder Howland brothers of the firm, were skeptical after having a look at the plans and were having second thoughts. They had many troubling questions to ask and needed to be reassured before giving their go ahead. Aspinwall decided to bring in Griffiths and William Smith of the Smith & Dimon shipyard to answer their questions. Later that day, they all met in the Howland & Aspinwall boardroom.

The question of the concave elongated bow, her tall masts and narrow freeboard between the deck and waterline troubled the Howlands. Griffiths, in a reassuring way, explained. He said that the sharp hollow bow would be compensated for by the buoyancy of the outward flare at deck level. His straightforward manner in defending his plans proved most convincing. One after another, the partners nodded their approval. At long last John W. Griffiths would get the chance to build the ship of his dreams. She would be called the Rainbow, and would be a large ship of 750 tons register.

But Griffiths still had the wagging tongues of South Street to contend with and they would soon begin to slow him down. Griffiths' idea of a "clipper bow" was the most radical innovation in the evolution of shipbuilding. The Rainbow, by Griffiths reasoning, would slice through the waves like a knife rather than riding up and over the waves like all other ships of the day did with their rounded bows. Griffiths took great delight as he watched her grow upon the stocks. The Rainbow's forward section was elongated and lean with her long sharp bow extending further aft. Her greatest width was at her midsection and her masts were further aft. These three factors were very radical changes in ship design. She was slimmer than the packets of her day, specifically designed to knife through the water. But her critics just couldn't grasp the concept. The Rainbow was indeed a handsome ship, but she frightened them.

Conservative captains and shipwrights said that the Rainbow was "inside out." One big wave, her critics claimed, would send her diving down into the sea.

Griffiths had learned how to ignore the South Street wags and focused his attention on the building of the Rainbow. The work was going slowly as the master shipwrights of Smith & Dimon took their time in working out the new dimensions of this radically different hull to make sure that they did it right.

Then came word that William Aspinwall, in deference to his partners' concerns, was having second thoughts about the masts and rigging and wanted a second learned opinion concerning this. Aspinwall sent the plans for the Rainbow off to some British marine architects for their thoughts about the matter. A number of alterations were proposed by these firms, only too willing to second-guess Griffiths and earn their commissions. Aspinwall received the plans and approvingly sent them on to the Smith & Dimon shipyard. But it was too late, for the mast steps and spars were already finished. Griffiths had no intention of changing his plans anyway and quietly tucked the late-arriving plans away in some dark cabinet never to see the light of day with Aspinwall none the wiser. Aspinwall probably knew all the while that Griffiths would ignore them and just let the matter go. The work would go on in just the way Griffiths had planned.

Busy as he was, Griffiths could not help but pay attention to the building of the Houqua over at the Brown & Bell shipyard. He was acquainted with Captain Nat and had talked ship with him. Captain Nat liked Griffiths' theory about a concave bow but was more partial to his flat-floored bottom as opposed to Griffiths' V-shaped hull. Palmer stuck to his theory and Griffiths his.

Palmer's theories about ship design came from experience and hunches. He had a "try it and see" attitude about the matter. Griffiths' theories were steeped in mathematics.

The ocean would soon enough sort them out, but Griffiths was starting to wonder how his Rainbow would do against the Houqua. How would his clipper bow and V-shaped hull theory of design stand up to this challenge?

How ironic, Griffiths thought, that the Houqua, which incorporated his idea's concerning the clipper bow, was rapidly growing in the stocks, much faster that his Rainbow. The Low brothers wasted no time when they made a decision. The race to the sea was won by the Houqua as she slid down the skids to the cheering New York crowds on May 3, 1844.

The vociferous voice of the New York Herald egged on and captured the building excitement that the American people were feeling for their sailing ships. James Gordon Bennett, a marine writer of the Herald, captured the mood:

One of the prettiest and most rakish looking packet ships ever built in the civilized world is now to be seen at the foot of Jones Lane on the East River. . . .

We never saw a vessel so perfect in all her parts as this new celestial packet. She is about 600 tons in size-as sharp as a cutter- as symmetrical as a yacht-as rakish in her rig as any pirate-and as neat in her deck and cabin arrangements as a lady's boudoir.

Her figure head is a bust of Houqua, and her bows are as sharp as the toes of a pair of Chinese shoes.

Crowds of New Yorkers gathered at the East River to marvel at this latest creation of the maritime world that so captured their imagination. There was the Houqua, anchored off the Brown & Bell shipyard making ready for the China run. Captain Nat directed the fine-tuning of the rigging, while others scurried about paying attention to everything required of a new vessel preparing to put out to sea.

The Houqua was 143 feet long, 32 feet wide, and 17 feet deep. Captain Nat had a one-quarter interest in this unique vessel of war and would deliver her to China for a handsome profit.

On May 31, 1844, six months after the arrival of the Paul Jones, and the meeting of Palmer and the Lows at their South Street counting house, the Houqua set sail for Canton. Captain Nat carried with him the model of the ship hull that he had carved during his last homeward voyage as a gift for the Chinese.

matlamat perjuangan Kaum Muda di Tanah Melayu serta kaedah perjuangan mereka

2009-05-05T03:48:00.000-07:00

Nasionalisme di Tanah Melayu bermula awal kurun ke 20.Pada peringkat awal gerakan ini dipelopori oleh golongan berpendidikan agama/ Arab.Mereka menyebarkan idea reformasi dari Timur Tengah ke Tanah Melayu.

Golongan ini dikenali sebagai Kaum Muda.Tokoh utama ialah Syed Sheikh Al- Hadi, Sheikh Muhammad Tahir Jalaluddin, Haji Abbas Muhammad Taha.Mendapat pendidikan di Timur Tengah.Menjadi pelopor kepada gerakan pemulihan Islam iaitu pengamalan ajaran Islam sebenar

Syed Sheikh Al Hadi

Sheikh Tahir Jalaluddin Nama penuhnya Muhammad Tahir bin Syeikh Muhammad. atau dikenali dengan gelaran Sheikh Muhammad Tahir Jalaluddin Al-Falaki Al-Azhari (9 Disember 1869 - 26 Oktober 1956), merupakan tokoh bidang Falak Syari di alam Melayu Nusantara yang telah memantapkan bidang fardu kifayah tersebut di rantau ini menerusi pengajaran, penggunaan dan penyibaran ilmu tentangnya di kalangan 'alim ulamak yang bertanggungjawab membuat taqwim Islam tempatan.

Matlamat perjuangan

Meningkatkan kemajuan orang Melayu yang beragama Islam.Menuntut ilmu pengetahuan keduniaan dan akhirat ( contoh )menceburi bidang perniagaan walau pun secara kecil-kecilan kerana Islam enggalakkan perniagaan.Taraf ekonomi orang Melayu dapat ditingkatkan.

Menyeru orang Melayu supaya kembali kepada ajaran Islam sebenar. Menentang ajaran kurafat dan bidaah yang menyeleweng daripada ajaran dan akidah Islam sebenar. Mmeninggalkan amalan taklid buta,mengikuti apa yang terkandung dalam al-quran dan hadis.

Emansipasi wanita. Meningkatkan taraf wanita. Wanita perlu menuntut ilmu untuk memajukan diri sendiri.Meninggalkan amalan tradisi ( golongan wanita hanya duduk di dapur )Membebaskan diri dan negara daripada penjajahan dan bersatu memajukan diri supaya dapat menentang penjajah.

Kaedah perjuangan

i. Secara langsung.Melalui media seperti majalah dan surat khabar cth Al-Iman, Neracha, Idaran Zaman, Saudara.Melalui cerpen dan novel spt Hikayat Faridah Hanum, Hikayat Nurul Ain.

ii. Secara Tidak Langsung.Melalui madrasah yang dibina.Mengajar ilmu dunia dan agama dan idea diterap dalam pengajaran

Tentangan daripada Kaum Tua.

Kaum tua terdiri darpada ulama konservatif.memusuhi pembaharuan agama dan idea nasionalisme yang dibawa oleh Kaum Muda.Percanggahan pendapat hebat dilakukan dalam khutbah-khutbah jumaat, ceramah-ceramah agama serta disiarkan dalam akhbar dan majalah.Menerbitkan majalah seperti Pengasoh, Lidah Benar dan Panduan.

kesimpulan

Memainkan peranan dalam memupuk kesedaran.
Perjuangan tidak menampakkan kejayaan cemerlang
Mendapat tentangan daripada Kaum Tua.

Syeikh Tahir Jalaluddin Al-Azhari - Ahli falak dunia Melayu
Biografi atau riwayat hidup Syeikh Tahir Jalaluddin ahli falak dunia melayu ini agak banyak ditulis orang. Walau bagaimanapun artikel ini merujuk sumber-sumber asli berupa catatan Syeikh Tahir Jalaluddin sendiri, surat-surat Syeikh Ahmad al-Fathani tahun 1323-1325 Hijrah dan lain-lain. Nama lengkapnya ialah Syeikh Muhammad Tahir bin Muhammad bin Jalaluddin Ahmad bin Abdullah al- Minankabawi al-Azhari. Ayahnya meninggal dunia di Cangking, Minangkabau pada hari Ahad 27 Jamadilawal 1288 Hijrah/14 0gos 1871 Masihi. Ibunya juga meninggal dunia di Cangking pada 1295 Hijrah/1878 Masihi.

Syeikh Tahir lahir di Cangking, Minangkabau pukul 4.45 pada hari Selasa, 4 Ramadan 1286 Hijrah/8 Disember 1869 Masihi. Meninggal dunia di Kuala Kangsar, Perak, sesudah sembahyang Subuh pada hari Jumaat, 22 Rabiulawal 1376 Hijrah/26 Oktober 1956 Masihi.

Sungguh pun Syeikh Tahir dalam catatannya menyebut tarikh lahirnya 4 Ramadan 1286 Hijrah/8 Disember 1869 Masihi tetapi dalam buku Ulama Silam Dalam Kenangan, halaman 20, dinyatakan bahawa beliau lahir pada 7 November 1869 Masihi. Tarikh yang diberikan ini adalah bertentangan dengan catatan Syeikh Tahir sendiri. Tarikh 7 November 1869 Masihi adalah bersamaan 2 Syaaban 1286 Hijrah, hari Sabtu, bukannya bersamaan 4 Ramadan 1286, hari Selasa.

PENDIDIKAN

Pada tahun 1296 Hijrah/1879 Masihi, dalam usia 10 tahun beliau ke Mekah bersama Syeikh Ahmad Khatib bin Abdul Lathif iaitu saudara sepupu beliau sendiri. Sampai di Mekah beliau dipelihara oleh Syeikh Muhammad Saleh al-Kurdi. Beliau mengaji al-Quran kepada Syeikh Abdul Haq di Madrasah Asy-Syaikh Rahmatullah serta belajar kitab kepada Syeikh Umar Syatha, Syeikh Muhammad al-Khaiyath dan Syeikh Ahmad Khatib al-Minankabawi.

Syeikh Ahmad al-Fathani ulama Melayu yang masyur kealimanya juga termasuk salah seorang guru kepada Syeikh Tahir Jalaluddin. Setelah Syeikh Ahmad al-Fathani pulang dari Mesir dan ke Mekah pada akhir tahun 1299 Hijrah/1881 Masihi atau awal 1300 Hijrah/ 1882 Masihi, beliau mempengaruhi pemuda-pemuda Melayu dan murid-murid beliau di Mekah mengenai kelebihan pendidikan di Masjid Al-Azhar, Mesir. Maka pemuda Melayu peringkat pertama yang dikirim oleh Syeikh Ahmad al-Fathani belajar di Mesir ada beberapa orang, antaranya termasuklah Syeikh Tahir Jalaluddin.

Sewaktu Syeikh Tahir berada di Mesir, terdapat banyak surat timbal-balik antara kedua-duanya. Syeikh Ahmad al-Fathani memberikan kepercayaan kepadanya dalam kepengurusan putera-putera DiRaja Riau yang beliau kirim ke Mesir, termasuk juga anak Syeikh Ahmad al-Fathani yang bernama Haji Ismail, Muhammad Zain bin Ahmad Kelantan dan lain-lain. Dalam suratnya Syeikh Ahmad al-Fathani menyebut Syeikh Tahir Jalaluddin dengan panggilan "waladuna'' ertinya "anak kami'' atau maksudnya "anaknda''. Sebaliknya Syeikh Tahir Jalaluddin menyebut Syeikh Ahmad al-Fathani dengan panggilan "waliduna'' ertinya "ayah kami'' atau maksudnya "ayahnda''.

CATATAN PERKAHWINAN

Syeikh Tahir Jalaluddin berkahwin beberapa kali. Catatan beliau sendiri dinyatakan bahawa: kahwin di Mekah pada hari Sabtu, 26 Zulkaedah 1305 Hijrah/4 Ogos 1888 Masihi dengan Aisyah binti Syeikh Muhammad bin Syeikh Ismail al-Khalidi. Diakadkan oleh Sayid Bakri Syatha yang menerima wakil daripada Syeikh Ismail bin Syeikh Muhammad di hadapan Sayid Umar Syatha, Syeikh Muhammad Nur bin Syeikh Ismail, Syeikh Muhammad Saleh al-Kurdi, Syeikh Ahmad Khatib Minangkabau dan Syeikh Ismail bin Syeikh Muhammad, saudara Aisyah. Perkahwinan yang pertama ini adalah dengan cucu Syeikh Ismail al-Khalidi al-Minankabawi, ulama besar yang terkenal dan penyebar Thariqat Naqsyabandiyah Khalidiyah.

Kemudian Syeikh Tahir Jalaluddin berkahwin lagi dengan Kaltsum binti Haji Ibrahim, pada malam Jumaat, 9 Rejab 1310 Hijrah/27 Januari 1893 Masihi. Selanjutnya pada malam Jumaat 13 Ramadan 1310 Hijrah/31 Mac 1893 Masihi, berkahwin pula dengan Jamilah binti Haji Abdul Karim. Pada malam Khamis, 20 Jamadilawal 1317 Hijrah/23 September 1899 Masihi berkahwin dengan Aisyah binti Haji Mustafa bin Datuk Menteri Sati yang dihadiri oleh Syeikh Muhammad al-Khaiyath, Haji Hasyim Kelantan dan lain-lain. Selain yang tersebut masih ada lagi.

PENGEMBARAAN

Syeikh Tahir juga mencatat siri pengembaraan dan pengalamannya di beberapa kerajaan Nusantara, iaitu beliau pertama kali menginjakkan kakinya di Singapura pada 9 Ramadan 1305 Hijrah/20 Mei 1888 Masihi. Pada 15 Safar 1310 Hijrah/8 September 1892 Masihi pergi ke Riau, Pulau Penyengat. Di sana beliau berjumpa dengan Syeikh Muhammad Nur bin Syeikh Ismail al-Khalidi al-Minankabawi. Raja Muhammad Tahir Hakim bin al-Marhum Mursyid, Hakim Riau, menyarankan supaya Syeikh Tahir tidak meneruskan perjalanan kerana cerdik pandai Riau bermaksud bermuzakarah kitab falak berjudul "At-Thal'us Said'', maka beliau tinggal di Pulau Penyengat itu hingga bulan Rabiulakhir.

Dari Penyengat, Syeikh Tahir kembali ke Singapura. Kemudian dengan menumpang sebuah kapal layar beliau menuju ke Siantan, Kepulauan Anambas bersama Syeikh Muhammad Nur bin Syeikh Ismail al-Khalidi al-Minankabawi. Oleh sebab ketika itu kepulauan tersebut diserang wabak sakit biri-biri (sakit kebas), mereka terpaksa pulang ke Singapura pada bulan Syaaban 1316 Hijrah/Januari 1899 Masihi, dengan menumpang sebuah tongkang yang membawa kelapa kering (kopra).

Pada 5 Ramadan 1321 Hijrah/24 November 1903 Masihi, Syeikh Tahir ke Surabaya dan singgah di Bali, Boleleng dan Ampenan. Pada 9 Ramadan 1321 Hijrah/28 November 1903 Masihi, beliau sampai di Pulau Sumbawa. Pada 13 Ramadan 1321 Hijrah/2 Disember 1903 Masihi hari Rabu, Syeikh Tahir Jalaluddin berhenti di rumah Tuan Qadhi Haji Muhammad Saleh. Sultan Muhammad Jalaluddin ibni Sultan Muhammad Daimuddin, Sumbawa, mempelawa supaya beliau tinggal di Sumbawa. Pada 7 Zulhijjah 1321 Hijrah/23 Februari 1904 Masihi, Syeikh Tahir dari Sumbawa menuju ke Bima. Tiba di Bima pada 25 Februari beliau berhenti di rumah Imam Haji Thalib dan mengadap Sultan Ibrahim bin Sultan Abdullah bin Sultan Ismail bin Sultan Abdul Hamid.

Pada 16 Zulhijjah 1321 Hijrah/3 Mac 1904 Masihi, Syeikh Tahir Jalaluddin dari Bima menuju ke Makasar. Sampai di Makasar pada 16 Mac 1904 beliau berhenti di rumah Haji Ahmad Rifa'ie dan berkenalan dengan Haji Muhammad Saleh Palembang dan Raden Haji Abdul Ghani Palembang. Pada 17 Mac beliau ke Goa menemui Haji Daud Daeng Manabi' bin Yusuf. Kemudian menghadap Sultan Husein bin Sultan Idris bin Sultan Abdul Qadir bin Al-Amir Mahmud Goa.

PENULISAN DAN SUMBANGAN

1. Irsyadul Khaidhi li `Ilmil Faraidhi, penggal yang pertama, diselesaikan pada hari Khamis, 12 Jamadilakhir 1348 Hijrah. Cetakan pertama, Mathba'ah Al-Ahmadiah 82 Jalan Sultan, Singapura, 10 Rejab 1348 Hijrah/11 Disember 1929 Masihi. Kandungannya membicarakan masalah membahagi pusaka. Penggal yang kedua, diselesaikan pada hari Jumaat, 9 Safar 1371 Hijrah. Cetakan pertama, oleh percetakan yang sama, 1371 Hijrah/1952 Masihi.

2. Huraian Yang Membakar, Taman Persuraian Haji, diselesaikan pada tahun 1349 Hijrah. Kandungannya merupakan polemik, membantah karangan Tuan Guru Haji Abu Bakar bin Haji Hasan, Qadhi Muar yang berjudul Taman Persuraian. Pokok perbicaraan ialah sembahyang sunat sebelum sembahyang Jumaat. Kitab di atas dibantah lagi oleh Haji Abu Bakar Muar dengan karangannya Taufan Yang Memalui Atas Huraian Haji Thahir Al-Minkabawi, ditulis pada 10 Rabiulawal 1351 Hijrah/1932 Masihi.

3. Perisai Orang Beriman Pengisai Mazhab Orang Qadyan, diselesaikan pada 4 Rabiulawal 1349 Hijrah/30 Julai 1930 Masihi, di Singapura. Dicatatkan umur pengarang 62 tahun Qamariyah, 6 bulan genap. Atau 60 tahun Syamsiyah, 7 bulan, 23 hari. Kandungannya membantah ajaran Qadyani. Cetakan pertama oleh Setia Press, 32 Lorong 21 Geylang Singapura.

4. Ithaful Murid fi Ahkamit Tajwid, tanpa disebut tarikh selesai penulisan. Kandungan pelajaran tajwid al-Quran. Cetakan yang ketiga, Jelutong Press, Pulau Pinang, 1349 Hijrah/1931 Masihi. Cetakan yang keempat, Mathba'ah Persama, Pulau Pinang, 1352 Hijrah/1933 Masihi.

5. Ta'yidu Tazkirah Mutba'is Sunnah fir Raddi `alal Qa-ili bi Saniyati Raka'ataini Qablal Jum'ah, dalam bahasa Arab. Diselesaikan di Pulau Pinang pada 12 Syawal 1349 H. Kandungannya membahas perkara khilafiyah sembahyang sunat dua rakaat sebelum sembahyang Jumaat. Dicetak oleh The United Press, 55 Achen Street, Penang, 1372 Hijrah/1953 Masihi.

6. Natijatul `Umur, diselesaikan: 1355 Hijrah/1936 Masihi. Kandungannya mendapatkan perkiraan/perhitungan pada taqwim tarikh hijri dan miladi, arah Kiblat dan waktu-waktu sembahyang yang boleh digunakan selama hidup. Dicetak oleh Penang Printer Press, Pulau Pinang, 1355 Hijrah/ 1936 Masihi.

7. Jadawil Pati Kiraan Pada Menyatakan Waktu Yang Lima Dan Hala Qiblat Dengan Logharitma, diselesaikan 15 Syaaban 1356 Hijrah. Kandungan perhitungan falakiyah. Pada halaman 13 ada dicatat bahawa gurunya al-'Allamah Syeikh Muhammad bin Yusuf al-Khaiyath, ulama al-Haramul Makki yang mengajar berbagai-bagai ilmu di Masjidil Haram khusus `ilmul hisab dan `ilmul falak. Kemudian ulama tersebut dilantik menjadi Syeikh al-Islam Kedah yang meninggal dunia di Batuban, Pulau Pinang, pada malam Rabu, 17 Rejab 1333 Hijrah. Cetakan yang pertama oleh Al-Ahmadiah Press Singapura, 1357 Hijrah/1938 Masihi. Dicetak dalam bentuk kombinasi Melayu/Jawi dan Latin/Rumi.

8. Nukhbatut Taqrirat fi Hisabil Auqat wa Sammatil Qiblat bil Lugharitmat, tanpa dinyatakan tahun selesai penulisan. Kandungannya membicarakan kaedah ilmu falak. Huraiannya ditulis dalam bahasa Arab sedang jadual yang menggunakan angka ditulis dalam angka Rumi/Latin. Cetakan yang pertama, Royal Press, 745 North Bird Road, Singapura, 1356 Hijrah/1937 Masihi.

9. Al-Qiblah fi Nushushi `Ulamais Syafi'iyah fi ma Yata'allaqu bi Istiqbalil Qiblatis Syar'iyah Manqulah min Ummuhat Kutubil Mazhab, tanpa dinyatakan tarikh selesai penulisan. Kandungannya membicarakan falak. Dicetak oleh Mathba'ah Az-Zainiyah, Taiping 1951, atas kebenaran Majlis Ugama Islam dan Adat Melayu Perak, No. (18) dlm. Pk. Red. Dept 110/50, bertarikh 21 September 1950. Terdapat lapan nama ulama yang mengesahkan, ialah Haji Abdullah Pak Him, Mufti Pulau Pinang, Haji Ahmad bin Tuan Husein Kedah, Guru Besar Sekolah Arab Pokok Sena Seberang Perai, Haji Syihabuddin bin Abdus Shamad Sungai Dua, Haji Hamzah bin Haji Muhammad Ali Pak Jak Sung, Seberang Perai, Haji Muhammad Saleh al-Masri, Sekolah Arab Bukit Martajam, Haji Muhammad Sa'ad al-Masri, Sekolah Arab Bukit Martajam, Abdul Halim Utsman Mudir Al-Ma'had al-Mahmud Alor Setar dan Muhammad Nawawi bin Muhammad Tahir, Guru Agama Perak.

Artikel diatas diambil dari akhbar utusan karya Syeikh m.Saghir 07/06/2004, ada banyak tulisan yang membicarakan Ulama yang masyur dengan Ilmu Falak ini, sebagai rujukan bolehlah tanya ammu google.

* Banyak tulisan-tulisan tentang biografi Sheikh Tahir Jalaluddin, antaranya:
- Dalam web Pusat Falak Sheikh Tahir Pualu Pinang ( Click here)
- Dari Wikipedia Bahasa Melayu, ensiklopedia bebas. - click right and open new windows here
- Dalam akhbar Berita Harian juga ada diceritakan riwayat dan biografi Syeikh Muhammad Tahir oleh Mohd Azis Ngah, kesini

Faktor-faktor Kejayaan Pemodenan Jepun

2009-04-05T19:39:00.000-07:00

Faktor-faktor Kejayaan Pemodenan Jepun

1) Politik
Pemimpin-pemimpin Oligarki Meiji telah menyumbang kepada kejayan pemodenan Jepun. Oligarki Meiiji berkuas penuh dan terdiri daripada pemimpin-pemimpin muda iaitu bangsawan-bangsawan luar ( Daimyo Tozama ) dari puak-puak Tozama, Chushu, Toza dan Hizen. Mereka telah melancarkan pemodenan dengan kebenaran daripada Maharaja Meiji. Semangat kebangsaan yang kuat tertanam dalam sanubari golongan ini. Perasaan taat setia dan cintakan tanahair yang sangat unggul telah menjadi contoh kepada rakayat jelata.

Pemimpin-pemimpin mempunyai kesedaran dan semangat yang tinggi utnuk memodenkan Jepun melalui penggunaan pengetahuan dan teknologi barat. Kejayaan Meiji dan pemimpin membentuk satu masyarakat yang terpelajar melalui sistem pelajaran dan pendidikan yang moden telah membolehkan kepimpinan yang berkesan di Jepun. Mereka ini dapat menjadi pemimpin-pemimpin yang benar-benar bersifat bangga berkhidmat untuk maharaja, negara dan bangsa.
Disamping itu, Jepun mngamalkan sistem pemerintahan Raja Berpelembagaan dan melalui dewan rakyat dan Dewan Penasihat Diraja, rakyat diberi peluang untuk bersama-sama berbincang, memberi idea dan menjalankan usaha pembangunan negara.

2) Ekonomi

Kejayaan Jepun menyemak semula perjanjian-perjanjian dengan barat yang sangat menyekat perkembangan perusahaan Jepun. Pada tahun 1871,Iwamura telah mengetuai satu rombongan ke barat. Setelah mengadakan tolak ansur dengan negara-negara barat, satu perlembagaan baru telah dibuat dan berikutnya pada tahun 1894, syarat-syarta tentang hak dan wilayah lebihan telah diubah.

Pada tahun 1911, Jepun mula mempunyai sistem tarifnya sendiri. Dengan ini, Jepun dapat melaksanakan dasar perlindungan barangan kilang Jepun supaya dapat bersaing dengan barangan import.

Kejayaan Jepun memodenkan perusahaan tradisional melalui pelbagai usaha seperti memberi bantuan, kemudahan-kemudahan bank, cukai-cukai yang sederhana telah dilancarkan.

Dalam bidang pertanian pula, sistem komunikasi dan kemudahan pengairan telah diperbaiki. Pengenalan kepada biji benih yang baik, cara penanaman yang lebih canggih serta penggunaan baja kimia yang intensif telah mendorong kepada kejayaan dalam bidang ini.

3)Sosial

Penghapusan sistem feudal dan kejayaan membentuk satu masyarakat moden. Penghapusan sistem feudal pada tahun 1871 ini memudahkan kerajaan pusat menyelaraskan dasarnya, menjalankan pemerintahan yang seragam di seluruh Jepun. Kerelaan Daimyo menyerahkan tanah dan kuasa kepada kerajaan pusat mengukuhkan kekuasaan kerajaan Meiji untuk menjalankan pemodenan tanpa sekatan dan halangan.

4)Faktor Luar

Tekanan kuasa barat yang berlaku pada abad ke 19 tidak dapat dihalang oleh mana-mana negara termasuk Jepun. Oleh itu, untuk keselamatan, Jepun tidak mempunyai pilihan lain kecuali mengamalkan dasar buka pintu dan berusaha untuk memodenkan negara supaya setanding dengan barat.

Perjanjia Shimonoseki ( 17 April 1895 ) yang terjadi selepas perang ( 1894-1895 ) itu telah menguntungkan Jepun. Dengan wang gantirugi sebanyak 200 juta tael telah membolehkan Jepun menggunakan wang ini sebagai modal untuk menubuhkan Bank Nasional Jepun dan membantu penubuhan kilang besi Yamata pada tahun 1897. Di samping itu, penyerahan Formosa dan Pescadores juga menguntungkan Jepun dari segi ekonomi.
Persetian Inggeris-Jepun tahun 1902 juga telah menjamin keselamatan Jepun daripada ancaman luar. Persetiaan ini juga menjamin kebebasan Jepun bertindak di Korea serta menghalang mana-mana kuasa asing daripada campurtangan di Korea. Ini mengalakkan perkembangan perindustrian dan ekonomi Jepun kerana peningkatan kegiatan Jepun di Korea.

Perang Russia-Jepun 1904-1905 juga telah memberi sumbangan yang besar kepada ekonomi Jepun di mana industri berat seperti besi, keluli dan alat kelengkapan perang yang sangat diperlukan oleh tentera Jepun telah berkembang di Jepun.

Kesimpulan:

Pemodenan di zaman Meiji mencakupi pelbagai bidang. Usaha-usaha yang dilakukan menampakkan kejayaan pada masa yang singkat.
Menjelang 1894, Jepun telah berjaya menyelesaikan segala masalah yang dihadapinya. Ini menyebabkan Jepun berjaya mencapai kedudukan yang setaraf dengan negara-negara yang maju.
Oleh itu, zaman Meiji telah berjaya menampilkan Jepun sebagai sebuah negara yang diidamkan-idamkan oleh pemimpin mereka –‘Eukoku Kyohei’

MEIJI RESTORATION BAHAGIAN 2

2009-04-05T19:34:00.000-07:00

5)Ekonomi

Salah satu langkah penting dalam memodenkam Jepun ialah menjalankan proses modenisasi dalam bidang ekonomi. Oligarki Meiji yakin bahawa sebuah ekonomi moden yang berasaskan industri kapitalisme merupakan kunci utama keselamatan dan keagungan nasionalisme
Pertanian
Proses memodenkan ekonomi ditumpukan kepada usaha membangunkan sektor pertanian yang merupakan pekerjaan paling penting bagi majoriti penduduk Jepun. Sektor pertanian telah menghasilkan 80% daripada jumlah hasil pendapatan dalam negeri ( cukai ) dalam tahun 1870 an dan 1880 an. Pada hakikatnya sektor pertanian ini bertujuan memikul beban sektor industri Jepun kerana pada 1873, perubahan dalam sistem cukai tanah telah dilaksanakan di mana sebelum itu cukai tanah dipungut dalam bentuk beras dan jumlah yang dikutip oleh tuan-tuan feudal adalah berbeza. Oleh itu, di bawah sistem baru ini, cara pembayaran cukai dalam bentuk wang tunai dan kadar pencukaiannya adalah berdasarkan nilai tanah. Purata kaum tani hanya membayar 3% dari nilai tanah mereka sebagai cukai.
Selain itu, langkah baru untuk meningkatkan daya pengeluaran petani-petani telah diambil di mana penuntut-penuntut dari bidang pertanian yang melanjutkan pelajaran mereka ke luar negeri telah diambil untuk berkhidmat dengan kerajaan. Jenis-jenis benih baru yang diimport, baja kimia yang intensif telah digunakan. Sistem pengairan dan saluran telah diperbaiki dan banyak kawasan-kawasan pertanian baru telah dibuka di beberapa kawasan seperti Hokkaido. Di samping itu, tanaman dagangan atau komersil seperti teh dan sutera juga digalakkan. Para peneroka baru terutamanya samurai telah diberi banyak insentif untuk menceburi bidang pertanian.

Perindustrian
Sejak tahun 1870 perkembangan perusahaan di Jepun adalah mengikut corak yang terdapat di negara-negara barat. Pada bulan Disember 1870, Kementerian Perusahaan telah ditubuhkan dan Ito Hirobumi dilantik sebagai pemangku Menteri Perusahaan. Pada 1873, beliau telah menjadi Menteri Perusahaan sehingga 1878. Kementerian ini bertanggungjawab sebagai agen penyelarasan dalam memperkenalkan perindustrian. Ia menguasai perusahaan perlombongan dan perkilangan serta menyelenggarakan sistem perhubungan dan pengangkutan serta mengalakkan penyebaran pendidikan teknik.
Di antara bidang perindustrian yang awal dimajukan ialah tekstil, kaca, kertas dan simen serta perkakas elektrik. Menjelang 1900, Jepun merupakan pengeluar utama sutera mentah di dunia iaitu kira-kira 75%. Selain sutera, Jepun berjaya mengeksport kain kapas ke luar negara menjelang 1897. Oji Paper Company pula merupakan kilang kertas yang terbesar di dunia. Syarikat baragan elektrik yang terkenal iaituToshiba lahir pada zaman Meiji.
Keseluruhannya mereka yang berasal darri golongan samurai ini menhjadi penggerak perkembangan perusahaan Jepun. Beberapa buah syarikat besar seperti Mitsui yang diasaskan oleh Minomura Rizaenon telah muncul. Kemudian muncul pula Mitsubishi yang diasaskan oleh bekas samurai iaitu Iwasaki Yataro yang lebih menumpukan kepada perkapalan. Syarikat Yasuda yang diasaskan oleh Yasuda Zenjiro lebih menumpu kepada perusahaan tembaga. Syarikat-syarikat tersebut telah bersatu dengan kumpulan-kumpulan lain menjadi satu keluarga perdagangan yang besar untuk menguasai ekonomi. Gabungan ini dikenali sebagai Zaibatsu. Ia merupakan pengasas kepada kemajuan ekonomi Jepun moden dan kemudian mempunyai pengaruh yang besar dalam pergolakkan politik Jepun.

Perkapalan
Sejak zaman Tokugawa lagi, perusahaan perkapalan telah wujud. Misalnya beberapa buah limbungan kapal telah dibina di Nagasaki ( 1857 ) dan Yokosuka ( 1865 ). Sebelum1860, Jepun membina kapal Kanrin Maru yang digunakan untuk membawa perwakilan Jepun ke Amerika. Kemudian, limbungan ke Kobe telah dibina.
Langkah Jepun memajukan perusahaan perkapalan adalah sebagai asas persediaan untuk mendapatkan kapal-kapal perdagangan atau kapal-kapal angkatan laut. Dlam tahun 1883, limbungan Nagasaki telah berjaya membina 10 buah kapal perdagangan dan limbungan Kobe pula sebanyak 23 buah.

Perlombongan
Biro Perlombongan telah ditubuhkan bagi memastikan perusahaan perlombongan berjalan lancar. Kira-kira 34 pekerja asing telah diambil oleh Biro ini bagi membantu dan melatih pekerja-pekerja Jepun. Dengan ini, lombong-lombong yang moden terdapat di Jepun. Dalam perusahaan perlombongan, pihak swasta memainkan peranan misalnya dalam tahun 1881, kira-kira 99% pengeluaran arang batu, 94% besi dan 77% tembaga adalah dikeluarkan oleh pihak swasta.

Dasar-dasar Kewangan dan Fiskal
Semua langkah pemodenan memerlukan suatu sitem kewangan yang kukuh dan licin. Demi memudahkan urusan perdagangan dan perusahaan, kerajaan Meiji telah memungut balik berbagai-bagai wang kertas dan wang syiling yang berbeza dan beraneka bentuk yang dikeluarkan oleh KeshogunanTokugawa itu. Sistem mata wang yen yang standard telah dikeluarkan pada 1871.
Pada tahun 1872, kerajaan telah mengarahkan supaya bank-bank ditubuhkan. Dalam tahun tersebut, Bank Mitsui-Ono ditubuhkan. Kemudian pada tahun 1873, First National Bank yang dianggap sebagai cabaran kepada pihak Mitsui ditubuhkan.
Perkembangan bank-bank terus berlaku dalam tahun 1880an. Pada tahun 1882, Bank Pusat yang ditubuhkan. Ini diikuti oleh Bank Yokohama Speciic yang menjadi bank asing utama pada 1887. Pada tahun 1896, kerajaan telah menubuhkan Bank Hypothec sebagai badan pusat bank-bank pertanian dan perindustrian di 47 wilayah di Jepun. Ini telah diikuti oleh penubuhan Bank Perindustrian Jepun dalam tahun 1900 untuk membiayai projek-projek perindustrian secara besar-besaran. Menjelang 1882, terdapat 143 buah bank kerajaan dan separa kerajaan telah ditubuhkan.

Ketenteraan
Pemodenan dalam angkatan ketenteraan diberi perhatian yang serius oleh Jepun dari kesedaran tentang keunggulan kuasa-kuasa barat terutamanya dari segi organisasi tentera dan senjata. Ole sebab itu, untuk menandingi bangsa barat, negara Jepun harus mempunyai senjata dan tentera yang moden.
Modenisasi angkatan tentera bermula dalam tahun 1870an. Dalam tahun 1872, Yamagata Aritomo dari Choshu telah mengemukakan suatu usul yang menyokong kuat tindakan kerajaan Meiji melakukan polisi kerahan tentera dan polisi memodenkan angkatan tentera darat dan laut Jepun. Pada bulan Disember 1872, seperti negara-negara barat, Jepun telah mengadakan undang-undang kerahan tentera kepada pemuda-pemuda yang berusia 20 tahun. Tentera Kebangsaan Jepun telah dibentuk pada tahun 1873 di mana anggotanya diambil dari segenap lapisan masyarakat. Pada tahun 1878, Yamagata Aritomo telah menyusun semula pentadbiran angkatan tentera ala Jerman. Pada tahu yang sama, diadakan semangat ketenteraan yang bertujuan menanamkan semangat keperwiraan, taat setia dan mengikut perintah.
Angkatan Tentera Laut Jepun juga telah mengalami perkembangan dan modenisasi yang pesat. Kementerian Angkatan Laut telah ditubuhkan pada 1872. Menjelang tahun tersebut, Jepun mempunyai 17 buah kapal tentera laut ( armada ) yang beratnya berjumlah 14000 tan. Kemudian dalam tempoh tahun iaitu dari tahun 1875, 2 buah kapal api telah dibina. Pada tahun 1876 pula, 3 buah kapal besar dibeli dari Britain.
Menjelang taun 1874 pula, kerajaan Meiji mempunyai 28 buah kapal moden dengan jumlah isipadu 57000 tan serta 24 buah anak-anak kapal perang dan torpedo.
Proses modenisasi angkatan tentera telah menelan perbelanjaan yang besar dan membebankan. Hampir 1/3 belanjawan negara adalah untuk perbelanjaan ketenteraan. Dari sini, dapat kita lihat betapa kerajaan Meiji mementingkan kewujudan suatu angkatan tentera yang moden dan berkuasa.
Menjelang 1880an, Jepun telah berupaya mempertahankan diri dari ancaman asing. Di samping itu, Jepun juga bersiap-sedia untuk melancarkan satu kempen ketenteraan di Asia Timur.

MEIJI RESTORATION BAHAGIAN 1

2009-04-05T19:25:00.000-07:00

Era Meiji yang berlangsung selama 44 tahun iaitu dari 1868 hingga 1912 itu merupakan satu era yang penting dalam sejarah Jepun . ia juga dikenali sebagai pemulihan Meiji di mana bermulanya pemodenan –pemodenan baru yang dilakukan setelah Jepun mengamalkan dasar tutup pintunya selama hampir 200 tahun semasa pemerintahan Shogun Tokugawa . Pemerintah Shogun Tokugawa yang lapuk dan lama itu telah menimbulkan rasa rpuas hati pelbagai golongan masyarakat feudal terutamanya samurai dan petani . Di samping itu , yang diamalkan oleh Tokugawa yang memencilkan Jepun dari dunia luar itu juga menimbulkan keghairahan dan keinginan yang amat dalam sanubari kuasa barat. Oleh itu, tekanan-tekanan telah dilaksanakan oleh kuasa barat terhadap Jepun . Kedatangan Komander Matthew Perry dengan ‘black ships’ di Uraga pada 1853 yang ingin memasuki ke Jepun dan keputusan yang terpaksa dibuat oleh Shogun untuk membenarkan kemasukan dunia luar ke Jepun setelah 2 dekad Jepun mengamalkan dasar isolasinya telah menimbulkan rasa tidak puas hati rakyat . Perjanjian yang ditandatangani dengan pihak Amerika itu membenarkan Amerika membuka pelabuhan di Shimoda dan Hakodate.Akhirnya pemerintahan Shogun Tokugawa ini telah dijatuhkan oleh pemimpin-pemimpin samurai dari kawasan-kawasan penguasaan feudal suku kaum Satsuma, Choshu , Tosa , hizen . Antara mereka termasuklah Okubo, Saigo, Matsukata, masayoshi dan Kuroda dari Satsuma . Kido , Ito, Yamagata, Irone , Aritomo dan Katsura dari Choshu . Okuma dari Hizen , Itagaki Taisuke dari Toza.
Maka bermula pada 23 Oktober 1868, dikatakan pemulihan atau pemodenan Jepun telah bermula dengan pemerintahan Meiji. Pemerintahan Meiji atau Pemulihan Meiji bertujuan untuk mengembalikan maharaja kepada kedudukannya yang sebenar sebagai ketua masyarakat Jepun yang tertinggi
Namun bermulanya zaman pemulihan Meiji ini, kepimpinan kerajaan baru telah didominasi oleh samurai muda dari suku kaum Satsuna dan Choshu atau Oligarki Satsuma-Cho yang bertugas sebagai penasihat Meiji. Mereka menyedari bahawa Jepun tidak dapat menandingi kuasa imperialis barat yang merupakan ancaman utama kepada kedaulatan Jepun kecuali menjadikan Jepun sebuah negara moden yang mempunyai kuasa tentera yang kuat. Maka lahirlah tujuan utama kerajaan mereka iaitu ‘ Eukoku Kyohei ’ ( sebuah negara yang kaya dan dengan kuasa ketenteraan yang kuat )

Langkah Ke Arah Modenisasi Jepun :

1) Hubungan Luar
Jepun mula mengadakan hubungan secara rasmi dengan dunia luar pada Mac 1868 atas nasihat daripada samurai-samurai muda yang menyedari akan kepentingan mengubah dasar luar Jepun yang lama itu. Jepun telah mendapat satu pengajaran bahawa negeri Jepun tidak mampu menentang kuasa-kuasa barat seperti yang berlaku ke atas kagoshima dan selat shimonoseki bila diserang oleh tentera barat. Maka Jepun harus belajar dari barat dalam pelbagai bidang tentera dan ekonomi.
2) Sistem Pentadbiran Yang Licin Dan Cekap
Dalam usaha mencapai pemodenan, Jepun harus mempunyai satu sistem pentadbiran yang baik. Maka satu piagam telah digariskan untuk dijadikan panduan kepada pegawai untuk menjalan tugas.
Piagam ynag mempunyai lima perkara penting itu telah ditandatangani pada 6 April oleh Maharaja Meiji. Antara lima perkara tersebut ialah:
i) Dewan-dewan perbahasan akan ditubuhkan dalam semua undang-undang haruslah ditentukan oleh pendapat ramai.
ii) Semua pegawai kerajaan mesti sepakat dalam melaksanakan dasar kerajaan.
iii) Semua rakyat mesti debenarkan mengembangkan bakatnya dan menggunakan hak-haknya untuk memenuhi aspirasinya.
iv) Segala adat lama yang tidak berfaedah adalah dihapuskan.
v) Jepun hendaklah mengambil semua penegetahuan dan kemahiran dari dunia luar untuk menjadiakn Jepun negara yang moden dan kuat.

Pemindahan ibu negara diraja dari Kyoto ke Edo merupakan tanda-tanda negara Jepun menerima perubahan. Maharaja Meiji yang muda telah muncul dari tempat pengasingannya di Kyoto dan membuat perjalanan secara besar-besaran ke Edo sejauh empat batu. Pada bulan Disember 1868, Edo telah ditukar kepada Tokyo yang bermaksud Ibu Kota Timur. Pemilihan Tokyo sebagai ibukota baru kerana ia dianggap sangat sesuai menjadi pusat pentadbiran bagi seluruh negara.
Langkah seterusnya ialah penghapusan sistem feudal. Oligarki Meiji khususnya Kido, Okubo, Okurua dan Itagaki telah menyedari tentang kepentingan pemusatan kerajaan. Mereka telah mempengaruhi golongan Dainyo dari suku kaum Choshu, Satsuma, Toza dan Hizen supaya menyerahkan tanah mereka secara sukarela kepada Maharaja. Pada 3 Mac 1869, satu memorandum bersama yang meletakan tanah-tanah mereka di bawah penguasaan Maharaja telah diserahkan. Pada Julai 1869, daimyo-daimyo lain diperintahkan oleh kerajaan Meiji supaya menyerahkan kuasa tanah mereka kepada kerajaan. Pada 29 Ogos 1871, Maharaja telah mengumumkan penghapusan semua tanah feudal dan semua tanah menjadi hak milik diraja. Pada bulan berikutnya, semua tentera feudal telah dibubarkan. Seluruh Jepun dibahagikan kepada 45 daerah atau ken yang ditadbir oleh pegawai kerajaan pusat. Dengan ini maka berakhirlah daimyo-daimyo sebagai pembesar feudal. Mereka ini kemudiannya diberi pembayaran dalam bentuk bon-bon kerajaan atau bayaran beras atas persaraan mereka. Golongan samurai yang tidak mendapat jawatan dalam jabatan-jabatan kerajaan telah mngalihkan tumpuan mereka terhadap perniagaan di mana wang persaraaan yang diterima itu telah dijadikan modal untuk mereka berniaga.

3) Perlembagaan

Dua dewan telah dibentuk sebagai percubaan dlam tahun 1868. Namun, percubaan dua dewan ini mneghadapi kegagalan ekoran daripada berlakunya perbezaan idea-idea dasar antara ahli-ahli. Misalnya Eto Shimpai dan Saigu Takamuri yang mendesak agar serangan ke atas Korea dilakukan tetapi desakan ini telah ditolak oleh maharaja sendiri. Akibatnya, mereka dan pengikut-pengikutnya telah meletakkan jawatan.
Walaubagaimanapun, pembentukan sebuah parlimen atau Diet ini dirasakan perlu oleh beberapa tokoh politik kerana ia dapat memenuhi kehendak rakyat. Ekoran itu, Itagaki Taisuka ( suku kaum Toza ) telah mendesak Maharaja supaya membentuk Diet. Pada 1881, Maharaja telah bersetuju akan membentuk sebuah Diet.
Beberapa parti politik telah muncul untuk mempercepatkan pembentukan Diet. Pada tahun 1881, parti politik yang pertama iaitu Parti Liberal ( Jiyuto ) telah ditubuhkan oleh Itagaki Aisuka. Setahun kemudian, Parti Progresif ( Kaishinto ) pula ditubuhkan oleh Okuma Shigenobu yang berasal dari Hizen. Kebanyakan ahli parti Liberal terdiri daripada pemilik-pemilik tanah manakala ahli-ahli Perti Progresif pula kebanyakannys terdiri daripada golongan pedagang. Kedua-dua parti ini merupakan parti politik yang sangat poluar dan dapat mempengaruhi politik negeri Jepun. Parti Imperialis ( Rikken Teisei ) telah ditubuhkan pada 1882 bagi menentang kedua-dua parti di atas. Parti ini mendapat sokongan dari kerajaan.
Pertentangan antara parti ini telah membawa kepada suasana yang genting dan membimbangkan di mana Itagaki Taisuke telah mati dibunuh. Ini telah menyebabkan Maharaja bertindak mengharamkan parti-parti itu. Akibatnya pada Oktober 1884, Parti Liberal dibubarkan dan ini diikuti oleh parti-parti yang lain.
Ito Hirobun yang merupakan samurai dari suku kaum Choshhu memainkan peranan penting dalam membentuk perlembagaan yang moden. Beliau telah dihantar ke Eropah iaitu berlin dan Vienna untuk mengkaji sistem kerajaan dan bentuk perlembagaan yang terdapat di negara-negara Eropah. Beliau sangat tertarik dengan sietem kerajaan Jerman.
Pada 1885, Majlis Penasihat Raja ( Privy Council ) telah dibentuk dan dipengerusikan oleh Ito. Majlis ini berfungsi sebagai penasihat kepada Maharaja dan ia terdiri daripada golongan bangsawan dan pembesar-pembesar istana yang mempunyai hubungan rapat dengan Maharaja. Pada 1889, satu susunan perlembagaan telah dapat disiapkan dan ia telah diserahkan kepada Maharaja. Pada 11 Februari 1889, perlembagaan yang dinamakan Undang-undang Dasar Baru telah disahkan bagi dipraktikan di Jepun. Perlembagaan tersebut memperuntukkan penubuhan dua buah dewan yang dipanggil Dewan Pertuanan dan Dewan perwakilan Rakyat. Anggota dalam Dewan Pertuanan terdiri daripada golongan bangsawan dan beberapa calon yang dipilih oleh rakyat. Maharaja mempunyai kuasa untuk membubarkan Diet sekiranya mendapati Diet tidak berfungsi dengan baik.

4) Pelajaran Dan Pendidikan

Kementerian Pelajaran telah ditubuhkan pada awal 1871 dan langkah-langkah telah diambil untuk mewujudkan sistem pendidikan yang seragam di negara tersebut. Pada 1872, satu undang-undang telah diadakan di mana semua kanak-kanak yang berusia 6 tahun diwajipkan menerima pendidikan wajib selama 4 tahun. Menjelang 1880, terdapat hampir 28000 buah sekolah rendah dengan lebih daripada 2 juta pelajar. Pada 1886, Mori Arinori ( Menteri Pelajaran 1885-1889 ) telah mengubal sistem pelajaran yang ada di mana sekolah rendah adalah selama 8 tahun sementara sekolah menengah pula selama 4 tahun.
Maharaja Meiji mengalakkan sistem pelajaran moden. Namun, mereka tidak secara bulat-bulat menerima sistem pendidikan barat. Matlamat dalam pendidikan adalah untuk melahirkan masyarakat yang cintakan negara, menghargai nilai-nilai tradisi dan patuh kepada ketua. Oleh tiu, penduduk Jepun mempunyai identitinya yang tersendiri.
Kita dapat lihat dalam sistem pelajaran pada masa itu sangat mementingkan matapelajaran sains dan teknik. Buku-buku yang bermutu dalam bidang-bidang tersebut telah diterjemahkan ke bahasa Jepun. Di samping itu, ramai tenaga pengajar dan golongan profesional dan ahli akademik luar telah diambil dari Britain dan Amerika Syarikat. Antara Professor yang terkenal ialah E.S. Morse dari Harvard pada 1877 dan Ernest Fenoliosa dari Boston pada 1878.
Kerajaan Jepun telah menghantar ramai pelajar ke Eropah untuk mempelajari pelbagai ilmu pengetahuan. Dlam 1871, terdapat kira-kira 54 pelajar telah dihantar ke Britain untuk mempelajari aspek angkatan laut dan perkapalan perdagangan, ke Jerman pula untuk mempelajari aspek tentera darat dan ilmu perubatan dan yang ke Amerika pula mempelajari perkara-perkara mengenai perdagangan dan ekonomi.
Pusat-pusat pengajian tinggi di dalam negeri telah ditubuhkan kemudiannya ekoran daripada kesedaran bahawa Jepun tidak boleh bergantung hanya kepada pusat pengajian barat. Oleh itu, pada tahun1877, universiti yang pertama dan terkenal iaitu Universiti Diraja Tokyo telah ditubuhkan. Menjelang 1910, beberapa buah universiti diraja lain telah ditubuhkan di Sapporo, Sendai, Kyoto dan Fukuoka. Selain sistem pelajaran negera, sekolah-sekolah, maktab-maktab dan unievrsiti-universiti swasta juga telah ditubuhkan. Dua univeristi persendirian yang terkemuka iaitu Universiti Keio ( diasaskan oleh Fukuzawa Yukichi dalam tahun 1858 ) dan Waseda (diasaskan oleh Okoma dalam tahun 1882 )

2009-04-05T03:42:00.001-07:00

STRUKTUR MASYARAKAT JEPUN ZAMAN SHOGUN TOKOGAWA

2009-04-05T03:35:00.000-07:00

STRUKTUR MASYARAKAT JEPUN ZAMAN SHOGUN TOKOGAWA

SUSUNAN SOSIAL BAKUFU

Sistem sosial Bakufu berasaskan di atas pembahagian kelas yang ketat. Di puncak piramid sosial ialah golongan bangsawan (Kuge), golongan daimyo dan Hatamoto. Selain dari kumpulan-kumpulan ini, rakyat jelata di bahagikan ke dalam 4 kelas. Susunan kelas-kelas adalah seperti berikut:-
1. Pahlawan (Samurai)
2. Kaum Tani (Namin)
3. Petukang (Shonin)
4. Saudagar (Chonin)

Golongan samurai Tokugawa yang merangkumi hampir 5% dari jumlah penduduk Jepun menikmati kedudukan yang istimewa di kalngan rakyat biasa. Kebanyakkan dari golongan samurai tinggal berhampiran atau di bandar-bandar istana (jokamachi). Sepanjang era keamanan (hampir 250 tahun ), kelas samurai telah mengambil kakitangan-kakitangan untuk bertugas di dalam Kerajaan Edo dan Han. Samurai-samurai muda yang mempunyai keupayaan luarbiasa telah memegang jawatan-jawatan yang tinggi dalam birokrasi Tokugawa dan Han. Ramai dari pemimpin-pemimpin Meiji (dalam tahun 1868) sebenarnya adalah samurai-samurai bertaraf rendah. Mereka telah meningkat naik ke jawatan-jawatan borikratik yang tinggi dalam suku kaum barat yang terdiri dari Choshu, Satsuma, Tosa dan Hizen. Kelas samurai juga muncul sebagai kelas yang paling berpendidikan dalam Sistem Sosial Tokugawa. Bakufu menggalakkan pelajaran di kalangan samurai dan menjelang akhir Era Tokugawa terdapat hampir 250 buah sekolah khas untuk anak-anaklelaki golongan samurai di seluruh Jepun.

Di bawah golongan samurai ialah kaum tani yang mengusahakan kegiatan pertanian khususnya penanaman padi dan juga sayur-sayuran, kapas, tembakau, kertas untuk ulat-ulat sutera dan lain-lain. Sebahagian besar mereka merupakan petani-petani miskin yang mengalami kesengsaraan ekonomi dan tidak diberi hak-hak politik. Kaum tani yang merangkumi 80 – 90% dari jumlah penduduk terpaksa menanggung beban
Percukaian yang berat. Mereka membayar 40 – 50% dari jumlah hasil keluaran mereka sebagai cukai tahunan kepada daimyo. Petani-petani yang gagal membayar cukai akan menerima hukuman yang keras. Kaum tani juga membayar cukai-cukai lain yang dipanggil komononari. Cukai-cukai ini di bayar terutamanya dalam bentuk wang dan ia dikenakan ke atas pendapatan yang diperolehi oleh petani dari hasil-hasil hutan, kolam, sungai dan sebagainya. Buruh wajib juga dilakukan ke atas kelas ini, di mana mereka dipaksa membekalkan tenaga untuk kerja-kerja awam dan juga membekalkan kuda bagi perkhidmatan utusan dan pos.Bakufu mengenakan sekatan yang ketat ke atas kaum tani dan mereka tidak dibenarkan untuk bergerak bebas dari satu tempat ke tempat yang lain atau menukar pekerjaan mereka. Sesiapa di antara mereka yang melarikan diri dari kampungnya akan menerima hukuman yang berat. Penduduk kampung yang membantu petani melarikan diri juga dihukum dengan kejam. Petani juga tidak dibenarkan memindahkan hakmilik atau membahagi-bahagikan tanah mereka di kalangan waris mereka kecuali tanah mereka lebih besar dari 1 cho (2.45ekar) dan menghasilkan sekurang-kurangnya sepuluh koku beras.Kesengsaraan dan penghinaan yang dialami oleh kaum tani telah diterangkan oleh satu dokumen yang telah dikeluarkan kepada semua kampung-kampung dalam tahun 1649 oleh Bakufu.Tidak dapat diragukan lagi bahawa kaum tani yang menjadi tulang belakang ekonomi negara Tokugawa mengalami banyak kesengsaraan dan keazapan. Kuam tani Jepun menderita dengan keadaan yang sungguh azab selama dua abad dan ini menunjukkan sifat kesabaran dan ketabahan mereka yang tinggi.

Golongan petukang menduduki tempat ketiga dalam tangga sosial iaitu selepas golongan samurai dan kaum tani. Petukang-petukang yang memiliki pengetahuan dan keupayaan istimewa dilayan dengan hormat khususnya jika hasil pertukangan mereka berguna kepada golongan daimyo. Tukang senjata dan tukang pedang diberi layanan istimewa. Mmereka diberi gaji yang baik dan diberi rumah yang baik. Tukang kayu juga diberi layanan yang sama seperti Nakai Mondo, Ketua Tukang Kayu di Kyoto dalam tahun 1698 telah diberi gaji sebanyak 500 koku dan dibenarkan memakai sebilah pedang.Tukang emas, tukang perak, pelukis-pelukis, penjual kain dan lain-lain juga dilayan dengan baik. Berbanding dengan golongan-golongan di atas, petukang-petukang tanpa sebarang kemahiran khusus diberi layanan buruk. Pekerja-pekerja ini biasanya tinggal di pekan-pekan istana yang kecil dan bekerja untuk daimyo. Mereka biasanya menubuhkan persatuan-persatuan untuk melindungi kepentingan mereka seperti persatuan tukang kayu, tukang besi, tukang batu dan lain-lain.

Golongan saudagar termasuk pekedai-pekedai berada pada tangga paling rendah dalam struktur sosial masyarakat Tokugawa. Golongan saudagar (chonin) memperolehi kuasa yang semakin meningkat dengan pertumbuhan ekonomi Tokugawa dan proses urbanisasi yang pesat. Kemakmuran relatif Kesyogunan Tokugawa dan Sistem Sankin Kotai telah memperlihatkan kemunculan beberapa buah bandar seperti Edo, Osaka, Nagoya dan Sendai. Pekan-pekan istana seperti Kagoshima, Fukuoka, Tsu, Fukui, Kochi, Hiroshima dan lain-lain juga telah tumbuh dan berfungsi sebagai pusat-pusat perkembangan politik dan perdagangan tempatan. Usaha mempopularkan ekonomi wang mempergiatkan lagi pertumbuhan pusat-pusat bandar ini. Kesan dari keadaan ini, perdagangan borong dan runcit telah tumbuh dengan pesat dan dengan itu mengwujudkan sebuah kelas saudagar yang berkuasa. Kelas saudagar memperdagangkan (memasarkan) serangkaian hasil keluaran seperti beras, arang batu, garam, sake (wain beras), barang-barang kapas dan pakaian. Perniagaan borong dan runcit yang sibuk ini memerlukan banyak modal dan ini telah mengakibatkan kemunculan peminjam-peminjam wang dan broker-broker pertukaran yang kesemuanya berasal dari kelas saudagar.Saudagar-saudagar utama di Edo iaitu Naraya Mozaemon dan Kinokuniya Bunzaemon telah menjadi kaya raya sebagai kontraktor Kerajaan Edo. Salah sebuah industri raksasa dan perdagangan yang utama di Jepun pada masa kini iaitu Syarikat Mitsui telah memulakan operasinya dalam Era Tokugawa. Mitsui wujud dari Echigoya yang merupakan sebuah kedai menjual kain yang utama di Edo. Golongan saudagar menjadi amat kaya dan menjelang abad ke 18 melalui kekayaan kewangan, mereka telah dapat memecahkan struktur sosial Tokugawa. Mereka telah memiskinkan golongan daimyo dan samurai ke taraf ramai samurai dipaksa menukar profesyen mereka. Mereka dipaksa menjual nama keluarga mereka kepada kelas saudagar. Saudagar-saudagar juga telah melemahkan keadaan kewangan Bakufu dan memaniplulasi ekonomi kewangan Kesyogunan Tokugawa. Golongan saudagar ini telah memainkan peranan penting dalam kejatuhan Bakufu.

Pada prinsipnya, struktur sosial Tokugawa amat ketat dan tidak ada sesiapa yang boleh naik ke atas walau dari kelas mana ia dolahirkan. Perbezaan antara kelas adalah nyata dan sistem kelas tersebut dianggap sebagai turun-temurun dan tidak boleh di ubah. Perlu diperhatikan bahawa setiap kelas dibahagikan ke dalam kelas-kelas yang lebih kecil, misalnya kaum tani di bahagi-bahagikan ke dalam kelas-kelas pemilik tanah, petani-petani kaya, petani-petani penyewa dan buruh-buruh harian yang miskin. Perbezaan yang seumpama ini diamalkan secara teliti dan setiap kelas kecil ini memakai pakaian yang sesuai dengan taraf mereka dan mengikut peraturan pergaulan yang ketat dalam hubungan sosial di kalangan kumpulan-kumpulan kecil dalam sesebuah kelas tertentu. Di sebalik kelas-kelas di atas, terdapat beberapa kategori yang tidak dapat digolongkan dalam struktur sosial Tokugawa yang ketat itu. Bilangan mereka adalah kecil dan termasuk buruh-buruh kasar, pengangkutan barang-barang, pendayung sampan, ronin (samurai yang tidak bertuan) dan lain-lain lagi. Di antara kumpulan-kumpulan ini, golongan ronin patut diberi keistimewaan. Golongan ronin bersikap anti-Tokugawa. Kebanyakkan dari ronin ini telah berperang menentang Ieyasu atau memberontak terhadap kekuasaan Bakufu. Bilangan mereka berkembang menjadi beratus-ratus ribu selepas Pertempuran Sekigahara. Golongan ronin ini telah berjuang bagi golongan daimyo yang bersekutu dengan Hideyoshi, pemimpin tentera agung yang telah dikalahkan oleh Ieyasu. Dalam tahun 1601 bilangan ronin berjumlah seramai 500,000 orang dan mereka menjadi sumber masalah kepada Bakufu selama beberapa dekad.

kepercayaan dan agama yang diamalkan oleh masyarakat Thailand dan Myanmar sebelum kedatangan barat

2009-03-31T19:55:00.000-07:00

1.Agama bermaksud sistem kepercayaan dan amalan sesebuah masyarakat yang merupakan pancaran bentuk kerohanian, pegangan dan idea, sikap dan perlakuan terhadap kuasa ghaib supernatural, dewa-dewi, kuasa halus dan roh
•agama juga berkaitan upacara2 tertentu, pantang larang dll
•antara kepercayaan dan agama yang diamalkan oleh masyarakat di Thailand dan Myanmar ialah animisme, Hindu, Buddha dan Islam

2.animisme ialah kepercayaan bahawa setiap benda di sekeliling seperti pokok,batu, gunung dan sungai mempunyai semangat atau roh yang perlu dihormati dan dipuja
kepercayaan ini berkait rapat dengan unsur2 ghaib melalui kemunculan dewa-dewi yang menjaga alam semesta masyarakat di Thailand dan Myanmar mempercayai semangat luar biasa yang boleh mengawal kehidupan manusia di Thailand semangat ini dipanggil phi dan di Myanmar nat yang akan disembah melalui ramalan nujum2, demi mengelakkan kejadian buruk

3.Agama Hindu merupakan agama tertua di dunia, bermula di Negara India pada zaman Veda (200 S.M – 1000 S.M), agama ini tiada pengasas.
–terdapat empat veda yang penting iaitu Rig Veda,Atharva Veda,Yajur Veda dan Sama Veda – menyatakan bagaimana upacara2 keagamaan harus dilakukan
–penganut berpegang kepada kitab Brahma Upanishad dan epik Ramayana serta Mahabrata
–penganut agama Hindu juga menpercayai tiga dewa utama iaitu dikenali sebagai
–trimurti iaitu Dewa Brahman (Dewa pencipta), Dewa Vishnu (Dewa Pelindung ) dan
–Dewa Siva (Dewa Pemusnah).
–menekankan hukum karma dan kelahiran semula yang bergantung kepada perbuatan yang dilakukan semasa hidup. Mereka juga berusaha mencapai Nirvana atau Mokhsa supaya tidak dilahirkan semula

4. Agama Buddha

•diasaskan oleh Putera Sidartha Gautama di India yang telah meninggalkan istana untuk mencari erti hidup yang sebenar.
•Buddha melarang manusia melakukan kekejaman sesama manusia dan manusia yang suci akan mencapai Nirvana
•masyarakat di Thailand dan Myanmar mengamalkan agama Buddha mazhab Hinayana yang lebih menekankan kehidupan secara bermasyarakat

5. Agama Islam

•di Asia Tenggara ,Islam disebarkan oleh pendakwah dari Arab, China dan India
•Ajaran Islam memberi penekanan kepada aspek akidah dan syariah
•terdapat 5 rukun Islam dan 6 rukun Iman
•tumpuan pendakwah ke negara2 selatan Thai, selatan Filipina dan Kepulauan Melayu

KESIMPULANNYA

•Agama dan kepercayaan menjadi satu aspek yang penting dalam memandu kehidupan masyarakat dan mencorakkan pemerintahan negara
•Agama juga menjadi instrument penting dalam menyatukan rakyat sesebuah negara

DASAR TUTUP PINTU DI CHINA DAN JEPUN

2009-03-27T20:29:00.000-07:00

Negara-negara China dan Jepun mengamalkan dasar tutup pintu sehingga pertengahan abad ke-19. Hal ini bermakna dasar tutup pintu bermaksud tiada ataupun hubungan terhad sahaja dengan dunia luar. Kedua-dua negara tersebut mengamallkan dasar tutup pintu dengan menghalang kemasukan pedagang luar atas sebab-sebab tertentu.

Pada abad ke-16, Negara China mengadakan hubungan yang terbatas dengan barat. Contohnya orang portugis dibenarkan masuk ke Macao dan Canton sahaja. Maharaja China membenarkan mubaligh kristian menjalankan penyebaran agama kristian Semasa pemerintahan Maharaja Yung Cheng berlaku perselisihan dengan mubaligh kristian. Oleh itu mubaligh tidak dibenarkan masuk ke China. China amalkan dasar tutup pintu pada zaman pemerintahan Manchu.

China menganggap negara mereka sebagai “Middle Kingdom”, berdasarkan pandangan Kung Fu Tze China sebagai pusat peradaban dunia, manakalan Negara luar tidak mempunyai peradaban. Maharaja China dianggap sebagai anak syurga dan pemerintah universal. Oleh itu China enggan menjalankan hubungan diplomatik atas dasar persamaan taraf dengan dunia luar. Semua utusan barat sebagai pembawa ufti dan harus sujud dihadapan maharaja mereka.

China sebagai Negara pertanian dan bersikap anti-perdagangan. Oleh itu China tidak memerlukan barangan luar kerana sumber mereka mencukupi. Walau bagaimana pun, China membuka pelabuhan Canton kepada pedagang asing. Perdagangan di Canton dijalankan dengan pelbagai sekatan, contohnya : urusan perdagangan mesti melalui Co-hong, keluarga tidak dibenarkan dibawa ke Canton.

Perdagangan bersifat monopoli namun Barat memerlukan barangan China seperti mutiara,sutera,tembikar dan teh yang dianggap bernilai tinggi di Barat . Menganggap orang barat barbarian atau tidak bertamadun berbanding China yg bertamadun tinggi. Konsep persamaan taraf dalam hubungan perdagangan dan diplomatik dianggap menjatuhkan imej negeri China. Perdagangan adalah pekerjaan yang hina.

Maharaja China Chien Lung mengenakan lapan peraturan perdagangan. Pedagang Barat dibenarkan berdagang di Canton sahaja. Mereka mesti berdagang melalui cohong. Cohong bertanggungjawab memonopoli perdagangan, mengenakan cukai dan mengurus pengedaran barang. Saudagar Barat dikehendaki pulang ke Macao selepas musim perniagaan. Mereka dilarang mengahwini wanita tempatan dan tidak dibenarkan membawa isteri dan senjata api ke China. Mereka juga tidak dibenarkan belajar bahasa cina. Pedagang asing juga tidak dibenarkan menggunakan sungai dengan bebas, dibenarkan melawat Flower Garden sahaja.Hal ini menyukarkan pedagang Barat

Dasar isolasi yang diamalkan di Jepun pula tidak bersifat mutlak dan masih menerima kedatangan kuasa luar dalam keadaan terkawal. Dasar tutup pintu telah diumumkan oleh maharaja pada tahun 1633,1635 dan 1639 dan diamalkan kerana mempunyai sumber pertanian yang mencukupi dan bimbang dengan penyebaran kristian dan tidak mahu rakyat Jepun yang beragama kristian akan digunakan untuk menjatuhkan kerajaan.

Orang asing sering menimbulkan masalah dan huru hara yang mengancam keamanan. Perasaan curiga terhadap kejujuran Barat dan takut mereka mengambil kesempatan. Pedagang bangsa Portugis,Sepanyol, British dan Belanda ada di pelabuhan-pelabuhan Jepun. Kebencian semakin menebal dengan berita tentang penjajahan orang Eropah

ÒTahun 1638, Shogun Tokugawa mengamalkan dasar yang lebih keras lagi ke atas orang kristian. Contohnya rakyat Jepun dilarang menjalinkan hubungan dengan dunia luar terutama kuasa-kuasa barat. Pedagang-pedagang asing tidak dibenarkan berdagang di Jepun.

Kegiatan mubaligh kristian di Jepun telah merungsingkan pemerintah, masyarakat kristian semakin bertambah di Jepun. Golongan ini telah mengasingkan diri daripada kawalan kerajaan pusat. ini menyebabkan pemerintah Jepun murka apabila masyarakat kristian memutuskan hubungan dengan masyarakat Jepun bukan kristian. Jepun bimbang dengan tindak tanduk kerana mencemar kebudayaan Jepun.

Shogun Tokugawa yang mengambil alih kuasa dari maharaja Jepun bimbang atas sebarang kesan politik yang tidak diingini. Dasar tutup pintu diperkenalkan untuk mengukuhkan kedudukannya supaya dapat menangani sebarang anasir yang tidak puashati di Jepun khasnya Daimyo Tozama. Shogun bimbang Daimyo Tozama akan meminta bantuan senjata dan askar dari luar. Seperti China, Negara Jepun sebuah Negara pertanian tidak memerlukan bekalan barangan dari barat. Perdagangan tidak diperlukan kerana Jepun amalkan ekonomi sara diri.

Jelas kepada kita bahawa pemerintah di China dan Jepun mengamalkan dasar tutup pintu kerana mereka dapat memenuhi keperluan Negara. Ketiga-tiga buah Negara merasa bimbang akan campurtangan barat dalam politik tempatan yang akan menjejaskan kedaulatan mereka.Mereka juga bimbang agama dan budaya akan terhakis. China dibuka secara paksa manakala Jepun pula dibuka secara rundingan akhirnya.

The Tokugawa Shogunate of Japan

2009-03-27T01:29:00.000-07:00

The Tokugawa Shogunate or Tokugawa bakufu (also known as the Edo bakufu) was a feudal military dictatorship established in 1603 by Tokugawa Ieyasu and ruled by the shoguns of the Tokugawa family until 1868. This period is known as the Edo period and gets its name from the capital city of Edo, now Tokyo.

Following the Sengoku Period of "warring states", central government had been largely re-established by Oda Nobunaga and Toyotomi Hideyoshi during the Azuchi-Momoyama period. After the Battle of Sekigahara in 1600, central authority fell to Tokugawa Ieyasu who completed this process and received the title of shogun in 1603. His descendants were to hold the position, and the central authority that came with it, until the 19th century.

The Tokugawa period, unlike the Shogunate before it, was based on the strict class hierarchy established by Toyotomi Hideyoshi. The warrior-caste of samurai were at the top, followed by peasants, artisans, and traders. An additional class was filled by the burakumin (or eta), the lowest in status and socially despised for dealing in taboo trades connected with death. "Classless" persons such as entertainers also existed, having neither the restrictions nor the protections granted by the acknowledged castes.

Ironically, the very strictness of the caste system was to undermine these classes in the long run. Taxes on the peasantry were set to fixed amounts which did not account for inflation or other changes in monetary value. As a result, the tax revenues collected by the samurai landowners were worth less and less over time. This often led to confrontations between noble but impoverished samurai and well-to-do peasants. The autobiography of a late-period samurai, Msuii's Story, documents some such confrontations.

Toward the end of the 19th century, an alliance of several of the more powerful daimyo with the titular Emperor finally succeeded in the overthrow of the Shogunate, culminating in the Meiji Restoration. The Tokugawa bakufu came to an official end in 1868 with the resignation of the 15th Tokugawa Shogun Tokugawa Yoshinobu and the "restoration" ('Taisei Houkan') of imperial rule.

The late Tokugawa Shogunate or last shogun (幕末; Bakumatsu) is the period between 1853 and 1867 during which Japan ended its isolationist foreign policy and modernized from a feudal Shogunate to the Meiji government. It is at end of Edo period and preceded by Meiji era.

Ashikaga Yoshiaki - The Last Shogun of Japan

2009-03-27T01:20:00.001-07:00

The Daimyo were the most powerful feudal rulers from the 12th century to the 19th century in the History of Japan. Similar to the "feudal" system in Europe, they held dynastic control over semi-autonomous territories, and lesser territorial lords were pledged to support greater ones. A warrior-caste of samurai soldiers likewise gave their personal loyalty to the support of lords from these families.

At the beginning of Edo period, their clans and territories were reorganized as han.

The term Daimyo (大名) is also sometimes used to refer to the leading figures of such clans, also called "warlords". It was usually, thought not exclusively, from these warlords that a shogun or regent was chosen.

Ashikaga Yoshiaki (1537 - 1597) was the 15th, and last Ashikaga shogun in Japan who reigned from 1568 to 1573.

The Ashikaga Shogunate, also known as the puppet Shogunate, was destroyed in 1573 when Oda Nobunaga drove Yoshiaki out of Kyoto.

HURAIKAN FAKTOR – FAKTOR PENYERAHAN NEGERI – NEGERI MELAYU, PERLIS, KEDAH, KELANTAN DAN TERENGGANU KEPADA PENTADBIRAN TENTERA THAILAND PADA TAHUN 1943

2009-03-19T20:57:00.001-07:00

Bermula sejak tahun 1938, negara Thailand dan Jepun telah membuat satu pakatan. Jepun telah membuat pakatan dengan kerajaan Thailand sebelum melancarkan serangan ke atas Tanah Melayu[1]. Perdana Menteri Thailand, Phibun Songkram yang mendapat sokongan penuh daripada Parlimen percaya kerjasama dengan Jepun amat penting bagi mendapatkan semula tanah jajahan Thailand yang diserahkan kepada Indo – China. Perdana Menteri Thailand, Phibun Songkram yang mendapat sokongan penuh daripada Parlimen percaya kerjasama dengan Jepun amat penting bagi mendapatkan semula tanah jajahan Thailand yang diserahkan kepada Indo – China. Dengan itu, secara rahsia pada Oktober 1940, Phibun Songkram telah membenarkan Jepun meyerang Tanah Melayu melalui Thailand. Keputusan Phibun Songkram ini turut dipengaruhi oleh kekalahan Peranchis di tangan Jerman. Hasil daripada pakatan ini, pada bulan Mac 1941, pejabat consular Jepun telah dibuka di Songkla.[2] Setelah mentadbir beberapa tahun, pada tahun 1943, kerajaan tentera Jepun mengambil langkah untuk memindahkan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara iaitu Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu kepada kerajaan Thailand.[3] Pada 5 Julai 1943, Perdana Menteri Tojo yang melawat Bangkok dan Perdana Menteri Thailand, Phibun Songkram telah membuat pengistiharan bersama bahawa kerajaan Thailand akan menyerahkan kembali wilayah Thailand yang hilang dulu.[4] Oleh yang demikian, pada 20 Ogos 1943, kerajaan Thailand dan kerajaan Jepun menandatangani satu perjanjian di Bangkok yang mana ia mencatatkan bahawa kerajaan Jepun akan meyerahkan Kedah, Perlis, Kelantan, Terengganu dan kawasan Kengton dan Mongpan dalam wilayah Shan di Burma kepada Thailand.[5] Terdapat beberapa faktor penyerahan negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand. Penyerahan negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand boleh dikatakan sebagai pengembalian semula negeri - negeri ini kepada Thailand selepas diambil alih oleh kerajaan British di dalam Perjanjian Bangkok. Pada mulanya Siam menguasai negeri – negeri Melayu utara. Bagaimanapun, negeri – negeri Melayu utara enggan mengiktiraf kekuasaan Siam ke atas mereka. Di samping itu pula, Siam sentiasa menghadapi masalah demi masalah berhubung dengan negeri – negeri Melayu utara.[6] Peperangan dan penentangan sering berlaku. Menjelang tahun 1904, Kedah sering menghadapi masalah kewangan yang genting. Kedah berharap Siam akan dapat mengatasi masalah itu, tetapi Siam gagal menyelesaikannya.[7] Dengan ini rundingan diadakan dengan British yang akhirnya menghasilkan Perjanjian Bangkok yang ditandatangani pada 9 Julai 1909.[8] Antara syarat – syarat terpenting di dalam Perjanjian Bangkok ialah : i. Keempat – empat negeri – negeri Melayu utara itu termasuklah pulau berhampiran yang berada di bawah kekuasaan keempat – empat negeri itu diserahkan kepada kekuasaan British. ii. Siam bersetuju tidak akan menyewa mana – mana kawasannya kepada sebarang kuasa asing tanpa mendapat kebenaran daripada kerajaan British. iii. British menggunakan wang daripada Negeri – negeri Melayu Bersekutu untuk menyelesaikan hutang piutang negeri – negeri Melayu utara. iv. Pihak British tidak akan campur tangan dalam hal ehwal tanah jajahan Siam yang lain.[9] Bagaimanapun ketika Jepun mula – mula hendak menyerang Tanah Melayu, Thailand dianggap sebagai memihak kepada pihak Berikat dan akan menentang Jepun. Tetapi kerajaan Jepun telah dapat mengubah sikap kerajaan Thailand dengan menjanjikan bahawa Jepun akan menyerahkan negeri Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu kepadanya sekiranya kerajaan Thailand tidak menentang Jepun dan membenarkan tenteranya melalui bumi Thailand untuk menyerang Tanah Melayu.[10] Apabila Jepun berjaya menakluki Tanah Melayu, Jepun telah mengembalikan negeri – negeri Melayu utara kepada Thailand selepas berjaya mencapai matlamat mereka. Oleh itu dapatlah dianggap penyerahan negeri – negeri ini sebagai pengembalian semula tanah wilayah kepada Thailand selepas diambil alih oleh British melalui Perjanjian Bangkok. Pemindahan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara ini juga berkait rapat dengan pertolongan dan kerjasama kerajaan Thailand kepada tentera Jepun melancarkan serangan ke atas Tanah Melayu pada akhir tahun 1941.[11] Tentang kenapa Jepun menyerahkan Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu dapat dilihat daripada Pemberitahuan Kerajaan Terengganu bilangan 12 bertarikh 7 Julai 2603 yang berbunyi ; “sebabnya itu semata – mata menurut perikatan persahabatan yang baik di antara negeri Dai Nippon dan negeri Thailand dan supaya membalas budi kepadanya yang berusahakan dirinya kepada pekerjaan pendirian Lengkongan Kemakmuran Asia Timor Raya dan lagi menurut semangat supahan Nippon supaya menguatkan lagi di atas asas pekerjaan pendirian Lengkongan Kemakmuran Bersama Asia Raya”[12] Alasan tersebut menunjukkan kerajaan Jepun mematuhi janji mereka pada tahun 1941 dan sebagai tanda ucapan terima kasih kepada kerajaan Thailand kerana membenar memberi kerjasama kepada Jepun ketika mereka melancarkan serangan ke atas Tanah Melayu.[13] Dalam perjanjian ini, Thailand dan Jepun berazam hendak bekerjasama dengan rapat menjalankan peperangan yang sama melawan Amerika Syarikat dan empayar British hingga berjaya dan menubuhkan Lingkungan Asia Timur Raya yang berasaskan keadilan.[14] Selain daripada itu, motif lain penyerahan negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand adalah kerana Jepun ingin mengurangkan kawasan pemerintahan mereka. Ini kerana Jepun mahu mengurangkan tenaga kerjanya agar boleh digunakan bagi kempen ketenteraan di Myammar. Manakala arus perang Pasifik pula nampaknya telah menggugat keupayaan Jepun untuk mengawal kawasan yang luas. Sungguhpun Tanah Melayu telah ditakluki oleh Jepun tetapi peperangan dengan pihak British dan Amerika Syarikat terus berlaku di Kepulauan Pasifik, New Guinea dan sempadan Burma – India.[15] Penyerahan negeri – negeri Melayu utara terpaksa dibuat sebagai usaha untuk terus mengongkong Siam dalam pakatan ketenteraan. Pada pendapat saya, langkah Jepun ini adalah lebih memihak kepada diri Jepun sendiri di mana jika terdapat kewujudan penentangan dari negeri – negeri Melayu utara, Siam boleh diarahkan untuk menyelesaikan masalah itu tanpa melibatkan penglibatan Jepun secara lansung. Ini juga kerana walaupun Jepun telah menyerahkan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara kepada Siam, tetapi Jepun masih lagi mempunyai kekuasaan ke atas beberapa aspek pentadbiran. Walaubagaimanapun tindakan ini ditentang oleh ahli – ahli politik Jepun yang dianggap bertentangan dengan dasar penjajahannya. Bagaimanapun dari segi hubungan diplomasi, penyerahan negeri – negeri Melayu utara adalah untuk menguatkan hubungan antara Jepun dengan Thailand. Perdana Menteri, Phibun Songkram melihat penyerahan pentadbiran ini adalah sebagai suatu kemenangan diplomasinya kerana dapat mengembalikan semula wilayah yang diambil oleh British walaupun negeri – negeri Melayu utara tidaklah penting dari segi strategi berbanding dengan kawasan Laos dan Kemboja. Selain daripada itu, Jepun juga memerlukan persahabatan dengan Thailand untuk keselamatan tentera Jepun. Ini kerana Thailand telah membenarkan Jepun melalui negaranya untuk melakukan serangan ke atas Tanah Melayu. Malahan Jepun berjaya memujuk Perdana Menteri Thailand untuk membenarkan Jepun mendarat di Patani, Songkla. Oleh itu, pada bulan Mac 1941, pejabat consular Jepun telah dibuka di Songkla.[16] Berikutan itu, pada Julai 1941, Jepun telah memasuki Indo – China dan menguasainya pada Disember 1941.[17] Malahan terdapat Ketumbukan Tentera Kawalan Diraja dan Ketumbukan Ke 5 tentera Jepun di Thailand. Oleh itu, hubungan baik Jepun dengan kerajaan Thailand telah memberi kelebihan kepada Jepun untuk menakluki Tanah Melayu. Di samping itu, Jepun juga telah mengembalikan semula wilayah Thailand yang telah diambil oleh British dalam Perjanjian Bangkok. Dengan ini dapat dinyatakan bahawa penyerahan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand dilihat sebagai suatu usaha Jepun untuk terus mendapat kerjasama daripada kerajaan Thailand di dalam kempen ketenteraannya untuk meluaskan kuasanya. Bagaimanapun seorang pemerhati tempatan menyatakan penyerahan pantadbiran negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand adalah kerana Jepun tidak mampu mengawal seluruh Tanah Melayu. Ini dapat dilihat dengan adanya kapal B 29 di ruang angkasa Kedah tanpa ada sebarang tindak balas daripada Jepun. Malahan dua buah kapal selam pihak Berikat juga sering dilihat muncul di kawasan Kuala Kedah.[18] Apabila kita membincangkan mengenai pemindahan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara iaitu Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu, kita seharusnya juga melihat kesan – kesan akibat penyerahan negeri – negeri Melayu utara ini. Masyarakat memberikan reaksi yang berbeza terhadap penyerahan negeri – negeri Melayu utara terhadap Thailand. Di Terengganu misalnya, perpindahan pentadbiran Terengganu ini dibantah oleh sekumpulan rakyat yang tidak berpuas hati. Mereka berpendapat yang mereka sesuai dengan perjalanan dan pemerintahan Jepun.[19] Bagaimanapun kalangan buruh – buruh pula berpendapat bahawa mudah untuk mendapatkan pekerjaan dan wang. Ini kerana terdapatnya peluang pekerjaan yang banyak.[20] Ada juga yang berpendapat sementara peperangan dan negeri belum aman adalah lebih sesuai negeri Terengganu diletakkan dibawah pentadbiran Jepun. Ini kerana ada pegawai – pegawai Melayu yang sudah memahami perjalanan pentadbiran Jepun serta sudah dapat membantu pegawai – pegawai Jepun menjalankan pekerjaan. Selain itu, Jepun juga memberikan kebebasan kepada agama dan adat Melayu.[21] Bagaimanapun Mufti Kerajaan Terengganu telah mengajukan surat kepada Sultan Ali bertarikh 18 Julai 1943 yang menyatakan adanya perasaan kurang senang dengan perpindahan negeri Terengganu kepada pentadbiran Thailand. Mufti menyatakan yang ramai berpendapat Terengganu akan mengalami kerugian besar akibat perpindahan pentadbiran tersebut kerana pentadbiran tentera Jepun membantu yang daif dan mewujudkan Kemakmuran dalam Lingkungan Timur Asia Raya.[22] Namun begitu, negeri – negeri Melayu utara yang lain pula memperlihatkan reaksi yang berbeza. Kedah misalnya menyambut baik perubahan kuasa ini. Ini kerana mereka berasa lebih senang kerana pentadbiran telah kembali kepada pihak awam. Perubahan kuasa ini memberi kebebasan bergerak yang lebih kepada rakyat. Rakyat tidak lagi merasa diancam oleh pihak tentera Jepun. Pegawai – pegawai Thailand pula memberikan perintah supaya menjalankan pentadbiran masing – masing seperti asal sebelum kedatangan Jepun. Walaupun pentadbiran diambil alih oleh tentera Thailand dan berpusat di Alor Setar tetapi kuasa tentera Jepun masih berterusan. Misalnya Jepun masih lagi mengawal keretapi Kedah dan Perlis manakala Thailand mengawal Kelantan. Sementara Jepun masih mengawal lagi perkhidmatan telefon dan pos.[23] Kesan penyerahan yang seterusnya ialah pengembalian kuasa Sultan. Pemerintah tentera Thailand mengambil keputusan memulangkan kembali pentadbiran kepada Sultan dan pegawainya.[24] Pada 17 Disember 1943, kerajaan Thailand membuat persiapan untuk menyerahkan pentadbiran negeri Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu kepada Sultan masing – masing.[25] Sultan akan menjadi ketua negeri dan Pesuruhjaya Tentera Thai sebagai penasihat. Pentadbiran di dalam negeri diserahkan kepada Sultan dan Majlis Montri Sapha atau Mensyuarat Negeri untuk menguruskannya.[26] Dengan kuasa yang diberikan kepada Sultan telah meletakkan baginda di atas sekali di dalam pentadbiran negeri. Keadaan ini berbeza sekali semasa dibawah pemerintahan Jepun. Pada masa itu, Sultan tidak mempunyai kuasa dan hak ke atas pentadbiran di dalam negeri kecuali dengan perkara – perkara yang berhubungan dengan agama Islam dan adat istiadat Melayu.[27] Selain daripada itu, kesan penyerahan yang lain ialah berlakunya perubahan pentadbiran daripada pentadbiran tentera Jepun kepada pentadbiran tentera Thailand. Pentadbiran empat buah negeri akan dikendalikan oleh tentera Thailand. Hal ehwal pentadbiran tiap – tiap negeri pula akan dikendalikan oleh pentadbir. Ketua pentadbir pula akan menasihati secara lansung pentadbir tiap – tiap negeri. Pentadbiran tiap – tiap negeri pula akan dikendalikan oleh pegawai tentera. Setiap pegawai tentera boleh memilih cara yang difikirkan sesuai dengan kehendak penduduk tempatan dan keadaan setempat.[28] Kerajaan Thailand juga akan membentuk sistem pembandaran atau municipal system dalam bandar – bandar besar di tiap – tiap negeri.[29] Dalam pentadbiran tentera Thailand yang paling tinggi ialah Pesuruhjaya Tentera atau Khaluang Thaharn Pracham Rath Chamrat.[30] Di samping itu juga, kesan penyerahan pentadbiran tentera Jepun kepada tentera Thailand telah memperlihatkan juga pemgembalian kemudahan anak – anak tempatan. Kerajaan Thailand memberi peluang kepada anak tempatan untuk memerintah negeri dan didapati kesemua pejabat – pejabat kerajaan telah dikuasai oleh pegawai – pegawai Melayu.[31] Misalnya pada 6 Januari 1944, Pejabat Setiausaha Kerajaan yang ditutup semasa pentadbiran tentera Jepun telah dibuka semula selepas penyerahan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara kepada kerajaan Thailand.[32] Seterusnya memandangkan keadaan ekonomi yang semakin buruk, kerajaan Thailand telah mengambil langkah – langkah untuk membantu kakitangan untuk meringankan kesusahan hidup mereka. Mulai bulan Mac 1944, kerajaan telah memberi elaun kepada kakitangannya. Pemberian elaun bergantung kepada status seseorang. Bagi kakitangan yang menerima gaji sebanyak $100 sebulan dan ke bawah akan diberi elaun sebanyak $5.00 bagi yang bujang dan $10.00 bagi yang berkeluarga. Bagi kakitangan yang menerima gaji mereka kurang daripada $20 sebulan akan ditingkatkan gaji mereka sampai ke taraf itu.[33] Dengan bantuan kerajaan Thailand ini telah memperlihatkan kesan positif daripada perubahan pentadbiran Jepun kepada Thailand. Selain daripada itu, kesan yang baik yang lain dapat dinyatakan apabila keempat – empat buah negeri Melayu utara dapat menikmati kemudahan makanan dan keperluan asas yang lebih baik. Ini kerana pentadbiran tentera Jepun telah mengakibatkan ramai penduduk di Tanah Melayu hidup dalam kesusahan dan rata – ratanya ditindas dan dizalimi. Apabila tentera Thailand mengambil alih pentadbiran tentera Jepun, kehidupan rakyat agak baik kerana mereka tidak lagi ditindas dan tentera Thailand bukanlah tentera yang kejam. Bagaimanapun kerajaan Thailand turut membuat perubahan seperti mengadakan kelas – kelas bahasa Thai untuk kakitangannya.[34] Tetapi kerajaan Thai tidaklah mengambil tumpuan untuk mensiamkan penduduk tempatan. Selain itu, kerajaan Thai turut menerapkan pentadbiran seperti masa pejabat yang telah disesuaikan dengan keadaan setempat dan bukan lagi mengikut masa Nippon.[35] Pada 19 Oktober 1943, pemerintah tentera Thai turut mengeluarkan arahan supaya bendera Thai dinaikkan di tiap – tiap pejabat kerajaan dari pukul 8.00 pagi sehingga 6.00 petang waktu Thailand.[36] Malahan Sultan – Sultan dibenarkan mengibar bendera negeri masing – masing.[37] Bagaimanapun tidak dinafikan bahawa pemindahan pentadbiran Jepun kepada Thailand turut mendatangkan kesan yang tidak baik terutamanya sedikit sebanyak dari segi pentadbiran. Ini dapat dilihat melalui dasar kerajaan Thailand yang melampau seperti pengharaman amalan poligami dan pentadbiran yang terlalu mengikut corak pentadbiran tentera Thailand. Misalnya masing – masing negeri diwajibkan menyambut hari kebesaran negara Thailand. Kemudiannya pada 28 Disember 1944, pejabat Pesuruhjaya Tentera Thailand mengeluarkan atur cara sambutan tahun baru. Pesuruhjaya tentera meminta supaya semua bangunan pejabat kerajaan, rumah pegawai, perniagaan dan orang ramai mengibarkan bendera Thai selama 3 hari.[38] Ini menjelaskan kepada kita bahawa kerajaan Thailand telah menerapkan budaya pentadbiran mereka ke dalam pentadbiran negeri – negeri Melayu utara yang mana ia wajib untuk diikuti. Di samping itu, tindakan Jepun menyerahkan Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu kepada Thailand tidak disukai oleh orang Melayu kerana Jepun telah mencabuli hak orang Melayu. Hak orang Melayu telah diancam.[39] Selain itu, dengan penyerahan keempat – empat buah negeri Melayu itu kepada kerajaan Thailand, maka bilangan penduduk bukan Melayu di Tanah Melayu menjadi kurang dibandingkan dengan penduduk bukan Melayu kerana Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu mempunyai majority penduduk Melayu yang besar. Boleh dikatakan orang Melayu kehilangan kedudukan masyarakat terbesar di Tanah Melayu. Ia juga sebagai pengganti masyarakat Cina adalah majority buat kali pertama yang mengancam hak orang Melayu. Namun demikian orang Melayu pada masa itu tidak mampu untuk menentang penyerahan negeri – negeri Melayu utara ini dengan kekerasan.[40] Oleh yang demikian, kita dapat membuat kesimpulan bahawa perjanjian rahsia antara Jepun dan Thailand yang membawa kepada penyerahan pentadbiran negeri – negeri Melayu utara yang merupakan kunci kepada faktor – faktor penyerahan yang seterusnya. Di samping sebagai tanda penghargaan dan terima kasih kerajaan Jepun kepada kerajaan Thailand yang telah membenarkan tentera Jepun melalui negaranya untuk menyerang Tanah Melayu. Faktor – faktor penyerahan negeri – negeri Melayu utara ini pula telah membawa kepada kesan – kesan yang baik dan tidak baik terutamanya terhadap aspek pentadbiran negeri – negeri Melayu utara walaupun tidaklah secara menyeluruh. Bagaimanapun pentadbiran kerajaan Thailand di Kedah, Perlis, Kelantan dan Terengganu berakhir setelah Jepun menyerahkan kalah kepada pihak Berikat. pada 15 Ogos 1945. RUJUKAN Muda Mohd Taib Hj Rahman, Pendudukan Jepun di Terengganu, Khoo Kay Kim (editor), Masyarakat Melayu Moden, Kuala Lumpur : Jabatan Penerbitan Universiti Malaya, 1985. Zainal Abidin Abdul Wahid, Malaysia : Warisan dan Perkembangan, Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 1996. SUK, Tr., 51 / 2603, Pemberitahuan Khas Kerajaan Terengganu, Bilangan 12, 7 Haribulan 7 Tahun 2603. Abdullah Zakaria Ghazali, Pentadbiran Jepun dan Thai di Terengganu 1942 – 1945, Kuala Lumpur : Penerbitan Universiti Malaya, 1996. Mohd Isa Othman, Politik Tradisional Kedah 1851 – 1942, Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka, 1990. Mohd Isa Othman, Pendudukan Jepun Di Tanah Melayu ( Tumpuan Di Negeri Kedah ), Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka, 1992. Nik Anuar bin Nik Mahmud, Kelantan dibawah Pentadbiran Tentera Jepun dan Pentadbiran Tentera Thai, 1941 – 1945 : Satu Kajian Sepintas Lalu, dalam Malaysia : Sejarah dan Proses Pembangunan, Kuala Lumpur : Persatuan Sejarah Malaysia, 1978. Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia Dari Segi Sejarah,Bilangan 24, 1996. [1] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi Sejarah, Bilangan 24, 1996, hlm 104. [2] Ibid., hlm 105. [3] Ibid. [4] Ibid. [5] Muda Mohd Taib Hj Rahman, Pendudukan Jepun di Terengganu, Khoo Kay Kim ( editor ), Masyarakat Melayu Moden, Kuala Lumpur : Jabatan Penerbitan Universiti Malaya, 1985, hlm 182. [6] Zainal Abidin bin Abdul Wahid, Malaysia : Warisan dan Perkembangan, Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka, , 1996, hlm 190. [7] Ibid. [8] Ibid. [9] Ibid., hlm 190 dan 191. [10] Ibid., hlm 255. [11] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi sejarah, hlm 104. [12] SUK, Tr., 51/ 2603, Pemberitahu Khas Kerajaan Terengganu, Bilangan 12, 7 haribulan 7 tahun 2603. [13] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi Sejarah, hlm 106. [14] Abdullah Zakaria Ghazali, Pentadbiran Jepun dan Thai di Terengganu 1942 – 1945, Kuala Lumpur : Penerbitan Universiti Malaya, 1996, hlm 78. [15] Zainal Abidin bin Abdul Wahid, Malaysia : Warisan dan Perkembangan, hlm 263. [16]Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi Sejarah, hlm 105. [17] Ibid. [18] Mohd Isa Othman, Politik Tradisonal Kedah 1851 – 1942, Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka, 1990, hlm49. [19] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi sejarah, hlm 107. [20] Ibid. [21] Ibid. [22] Ibid. [23] Mohd Isa Othman, Pendudukan Jepun di Tanah Melayu ( Tumpuan di Negeri Kedah ), Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka, 1992, hlm 50. [24] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi sejarah, hlm 111. [25] Ibid., hlm 113. [26] Nik Anuar bin Nik Mahmud, Kelantan dibawah Pentadbiran Tentera Jepun dan Pentadbiran Tentera Thai, 1941 – 1945 : Satu Kajian Sepintas Lalu dalam Malaysia : Sejarah dan Proses Pembangunan, Kuala Lumpur : Persatuan Sejarah Malaysia, 1978, hlm 254. [27] Ibid. [28] Oong Hak Ching , Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi sejarah, hlm 108. [29] Ibid., hlm 113. [30] Nik Anuar bin Nik Mahmud, Kelantan dibawah Pentadbiran Tentera Jepun dan Pentadbiran Tentera Thai, 1941 – 1945, hlm 254. [31] Ibid., hlm 256. [32] Ibid. [33] Ibid., hlm 257. [34] Ibid. [35] Ibid. [36] Oong Hak Ching, Hubungan dan Pentadbiran, Malaysia dari segi sejarah, hlm 109. [37] Ibid., hlm 111. [38] Ibid., hlm 114. [39] Zainal Abidin bin Abdul Wahid, Malaysia : Warisan dan Perkembangan, hlm 258. [40] Ibid.

Bincangkan faktor-faktor yang membawa kepada pembentukan masyarakat majmuk di Tanah Melayu pada abad ke – 20.

2009-03-09T04:28:00.000-07:00

3. Bincangkan faktor-faktor yang membawa kepada pembentukan masyarakat majmuk di Tanah Melayu pada abad ke – 20.

Pengenalan:

1. Maksud masyarakat majmuk : Menurut J.S Furnivall – pelbagai kaum mempunyai budaya,agama ,bahasa dan adapt resam yang tersendiri.
2. Walaupun berada di bawah sistem politik yang sama tetapi kehidupan mereka berasingan.
3. Masyarakat majmuk muncul akibat daripada dasar penjajahan yang menggalakkan penghijrahan mengikut keperluan ekonomi.
4. Orang Melayu yang asli merupakan penduduk asal tanah Melayu.
5. Kedatangan imigran dari Negara China dan India memenuhi keperluan ekonomi menyebabkan pembentukan tiga kaum utama di Tanah Melayu, iaitu Melayu, Cina dan India.

ISI:
1. Dasar British.

British menggalakkan kemasukan buruh India dan Cina untuk kepentingan perkembangan sector perladangan dan perlombongan . Kehadiran mereka telah mewujudkan masyarakat majmuk di Tanah Melayu.

2. Perkembangan perusahaan bijih timah dan getah.

Perkembangan perusahaan bijih timah dan getah telah menyebabkan Kemasukan buruh dari china dan India.

Keadaan ekonomi dan politik yang tidak tenteram seperti berlaku Pemberontakan Taiping dan pemberontakan Boxer yang menyebabkan ribuan

Nyawa terkorban. Keadaan ekonomi yang buruk seperti pertambahan Penduduk yang pesat , kekurangan makanan, bencana alam seperti banjir

Kemarau dan gempa bumi yang sering berlaku memusnahkan banyak nyawa Dan harta benda telah menjadi factor penolak untuk berhijrah ke Tanah Melayu.

Perkembangan ekonomi yang pesat dan pertapakan modal asing di Tanah Melayu terutamanya dalam sector perlombongan bijih timah telah menarik Minat orang Cina ke Negara ini.

Penghijrahan kaum India pula adalah disebabkan masalah ekonomi dan social
Seperrti pertambahan penduduk yang pesat dan tidak seimbang dengan Keluasan tanah pertanian , bencana alam seperti banjir, kemarau , kebuluran

Yang kerap berlaku dan merebaknya wabak penyakit telah mendorong Mereka berhijrah ke Negara ini.

Perkembangan pesat perusahaan getah di Tanah Melayu pada awal abad Ke-20 meningkatkan keperluan tenaga buruh. Akibat perkembangan revolusi

Perindustrian, permintaan tenaga buruh semakin tinggi dan dasar British Yang menggalakkan kemasukan buruh-buruh India telah menarik minat Mereka ke negara ini.

Kegiatan ekonomi yang berbeza antara kaum, iaitu orang Cina bekerja sebagai Pelombong , orang India bekerja sebagai pekerja ladang dan buruh jalan raya Dan jalan kereta api. Manakala orang Melayu kekal sebagai nelayan dan petani

3. Kawasan penempatan yang berbeza seperti orang Cina tinggal di lombong- lombong bijih timah yang kemudiannya berkembang menjadi Bandar seperti ipoh, Taiping , Kuala Lumpur dan Seremban. Manakala orang India tinggal di kawasan ladang getah yang terpencil daripada orang Cina dan Melayu. Masyarakat Melayu pula tinggal di kampong-kampung di luar Bandar. Penempatan yang berbeza ini menyebabkan mereka tidak berhubung antara satu sama lain.

4. Agama – Setiap kaum mengamalkan agama yang berbeza dan rumah ibadat yang berbeza. Orang Cina dan India membawa bersama agama mereka ke kawasan petempatan baru tersebut. Mereka juga membina rumah ibbadat di kawasan penempatan mmasing-masing. Orang Melayu beragama Islam , orang India sebahagian besarnya beragama hindu manakala orang Cina pula beragama Budha.

5. Pendidikan/persekolahan – Pendidikan juga berbeza mengikut suku kaum. Pendidikan Cina untuk orang Cina , buku-buku dan guru-gurunya juga dibawa dari cina . Kebanyakan sekolah Cina dibina di kawasan perlombongan yang kemudiannya menjadi Bandar. Sekolah tamil pula dibina untuk anak-anak kaum India yang tinggal di kawasan ladang getah . Buku –buku dan guru-gurunya dibawa dari India. Manakala Pendidikan Melayu hanya untuk orang Melayu. Perbezaan ini telah mewujudkan masyarakat majmuk di Tanah Melayu.

6. Sosio budaya – Setiap kaum Cina, India dan Melayu mengamalkan cara hidup yang berbeza . Bagi Cina dan India , mereka mengekalkan amalan sosio budaya mereka seperti pakaian, bahasa dan budaya. Di samping itu, wujud pertubuhan di petempatan masing-masing yng kegiatannya berdasarkan kepentingan sesuatu kaum. Perkembangan ini menyebabkan masyarakat Cina , India dan Melayu hidup sebagai sebuah masyarakat tersendiri.

Kesimpulan:
Pembentukan masyarakat majmuk secara tidak langsung telah mempengaruhi dan mengubah system social di Tanah Melayu yang akhirnya mewujudkan jurang perbezaan antara kaum. Walaupun ketiga-tiga kaum ini tinggal di Negara yang sama tetapi masih mengekalkan identity masing-masing dan mengamalkan tradisi tersendiri tanpa mengasimilasikan budaya antara satu sama lain.

Sejauhmanakah Faktor Ekonomi menyebabkan perubahan dasar tidak campur tangan kepada dasar campurtangan British di Tanah Melayu pada tahun 1874.

2009-03-09T04:25:00.000-07:00

2. Sejauhmanakah Faktor Ekonomi menyebabkan perubahan dasar tidak campur tangan kepada dasar campurtangan British di Tanah Melayu pada tahun 1874.

Pengenalan [3 markah]

• Sebelum 1874 British mengamalkan dasar tidak campurtangan di negeri-negeri Melayu.
• Pegawai-pegawai British diarahkan hanya memberi tumpuan di Negeri-neegeri Selat.
• Tujuannya adalah untuk mengelakkan pemusuhan dengan Siam.
• Negeri-negeri Melayu khususnya Negeri-negeri Melayu utara merupakan negeri naungan Siam.
• Pengalaman terlibat dengan Naning sehingga tercetusnya peperangan menyedarkan mereka agar tidak campurtangan.
• Walau bagaimanapun akibat dari beberapa faktor pada tahun 1874 polisi tersebut bertukar kepada dasar campurtangan.
• Penegasan: Bukan faktor ekonomi sahaja yang memainkan peranan penting tetapi terdapat faktor-faktor lain (politik dan sosial)

Faktor-faktor campur tangan

1. Faktor ekonomi

a. Keperluan bahan mentah dan pasaran baru
• Ahli-ahli sejarah seperti Profesor Khoo Kay Kim, Margaret Kuowler menegaskan tujuan ekonomi adalah faktor yang penting menyebabkan British campur tangan di Negeri-negeri Melayu sejak tahun 1874.
• Akibat perkembangan Revolusi Perusahaan, British memerlukan tanah jajahan untuk mendapatkan bahan serta pasaran barang-barang industri mereka.
• Perkembangan industri mengetin terutamanya selepas terciptanya teknologi mengetin oleh Peter Durar & Nicholas Appot pada tahun 1810 telah menyebabkan permintaan bijih timah meningkat. Akibat permintaan yang tinggi, harga bijih timah meningkat kepada 7 paun 12 sherling 9 penn bagi 1 tan pada tahun 1872.
• Negeri-negeri Melayu terutamanya Perak, Selangor dan Sungai Ujong memang diketahui oleh British kaya dengan bijih timah. British menganggap penguasaan ke atas negeri-negeri tersebut akan menguntungkan British
• Campur tangan British kerana faktor ekonomi terbukti kerana British memulakan campur tangannya di negeri-negeri yang kaya dengan bijih timah seperti Perak, Selangor dan Sungai Ujong.

b. Kepentingan pelaburan British
• Walaupun sebelum tahun 1874, British mengamalkan polisi tidak campur tangan di Negeri-negeri Melayu, tetapi sudah terdapat ramai pedagang British yang terlibat dalam kegiatan ekonomi di Negeri-negeri Melayu. Kebanyakan dari mereka melabur secara langsung dalam lombong bijih timah di Larut, Kelang, Kuala Lumpur, Sungai Ujong, Kuantan dan sebagainya.
• Terdapat beberapa syarikat British yang telah mengeluarkan perbelanjaan yang banyak untuk mendapatkan konsesi (pajakan) perlombongan di negeri-negeri Melayu. Sebagai contoh, Syarikat Patterson & Simons pada tahun 1861 mengeluarkan 33 ribu ringgit untuk mendapatkan konsesi perdagangan di Kuantan dan Syarikat Bijih Timah Sungai Ujong telah membayar kepada Dato’ Kelana sebanyak $30 ribu untuk mendapatkan konsesi perlombongan di Sungai Ujong.
• W. Mansfield & Rakan-rakan mempunyai kepentingan perkapalan di Singapura, khususnya untuk mengangkut bijih timah ke Eropah.
• Tahun 1870-an, dianggarkan perdagangan bernilai $2.5 juta setahun yang dijalankan oleh pedagang-pedagang British dan orang-orang Cina di negeri-negeri Melayu dibiayai oleh modal Eropah.
• Walau bagaimanapun, perdagangan dan pelaburan mereka di negeri-negeri Melayu terganggu akibat kekacauan yang berlaku seperti perebutan takhta, pergaduhan antara kongsi gelap Cina, pembesar-pembesar dan sebagainya.
• Pedagang-pedagang Eropah dan Cina telah mendesak Kerajaan British supaya campur tangan di negeri-negeri Melayu bagi melindungi pelaburan dan perdagangan mereka.
• Sebagai contoh, pada Mac 1873, seramai 248 orang pedagang Cina telah menandatangani surat rayuan mendesak British campur tangan di Negeri-negeri Melayu
• Surat tersebut telah diterima oleh Lord Kimberley, Setiausaha Jabatan Pejabat Tanah Jajahan pada 31 Ogos 1873. Pada September 1873, Lord Kimberley telah mengarahkan Andrew Clarke supaya mengkaji dan melaporkan langkah-langkah yang boleh diambil bagi melindungi pelaburan dan perdagangan di Negeri-negeri Melayu.

2. Faktor-Faktor Lain

Buat penegasan lagi sekali - Bukan faktor ekonomi sahaja yang memainkan peranan penting tetapi terdapat faktor-faktor lain

a. Kebimbangan terhadap kuasa asing yang lain

• Ahli-ahli sejarah seperti C.D. Cowan dan K.G. Tregonning, Hanny Miller, Emily, Kennedy dan Gullick menegaskan kebimbangan terhadap bertapaknya kuasa-kuasa asing di negeri-negeri Melayu menjadi faktor yang mempercepat campur tangan British.
• Pada pertengahan abad ke-19, terutamanya pada tahun 1870-an merupakan zaman imperialisme di mana kuasa-kuasa Barat berlumba-lumba untuk mendapatkan tanah jajahan bagi kepentingan bahan mentah dan pasaran.
• Pembukaan Terusan Suez pada tahun 1869 telah memendekkan perjalanan laut dari Eropah ke Asia. Keadaan ini telah menarik minat kuasa-kuasa Barat untuk mengembangkan pengaruh mereka ke Asia.
• Pada tahun 1870-an, kebanyakan negeri di Asia Tenggara telah dijajah oleh kuasa-kuasa Barat, contohnya British di Burma, Perancis di Indo-China, Sepanyol di Filipina dan Belanda di Indonesia.
• Hanya Siam dan negeri-negeri Melayu yang masih belum dijajah oleh kuasa-kuasa Barat. British tidak dapat menjajah Siam kerana tindakan tersebut akan mendapat tentangan kuasa-kuasa lain yang juga mempunyai kepentingan di Siam.
• British sedar bahawa jika mereka tidak menjajah negeri-negeri Melayu, kuasa-kuasa asing akan menjajahnya.
• Kuasa asing yang paling dibimbangi oleh British ialah Jerman yang telah muncul sebagai kuasa yang kuat selepas penyatuan Jerman oleh Bismarck pada tahun 1871.
• Minat Jerman terhadap negeri-negeri Melayu terbukti apabila terdapat pedagang-pedagang Jerman di Singapura pada tahun 1870-an. Kebimbangan British terhadap tapaknya kuasa asing di negeri-negeri Melayu bertambah selepas Lord Kimberley menerima sepucuk surat dari Saymore Clark, iaitu pengarah Syarikat Bijih Timah Selangor pada 18 Julai 1873.
• Dalam surat tersebut, Saymore Clark menegaskan Tengku Kudin sebagai wizurai Selangor telah memohon bantuan British bagi menamatkan Perang Kelang.
• Tengku Kudin telah mengugut sekiranya British enggan membantunya, beliau akan dapat bantuan daripada kuasa-kuasa lain, terutamanya Jerman
• Kebimbangan terhadap campur tangan asing telah mempercepat campur tangan British di negeri-negeri Melayu.

b. Masalah anarki di negeri-negeri Melayu

• Pada 1860-an dan 1870-an, berlakunya kekacauan di negeri-negeri Melayu akibat daripada perebutan takhta,pergaduhan pembesar, pergaduhan pelombong-pelombong, pelanunan dan sebagainya.
• Antara kekacauan-kekacauan tersebut ialah Perang Kelang (1867-1873), Perang Larut (1861-1863), Perang Saudara Pahang (1857-1863).
• Kekacauan-kekacauan yang berlaku di negeri-negeri Melayu, terutamanya antara pelombong Cina telah menjejaskan Negeri-negeri Selat kerana kekacauan-kekacauan tersebut berlarutan ke Negeri-negeri Selat.
• Kennedy pada bukunya “History of Malaya” menegaskan faktor keselamatan Negeri-negeri Selat yang terjejas akibat kekacauan-kekacauan di negeri-negeri Melayu menjadi faktor paling penting menyebabkan British campur tangan di negeri-negeri Melayu. Pendapat ini disokong oleh C.D. Cowan dalam bukunya “Nineteen Century Malaya”.
• Faktor ini dapat dibuktikan dalam kenyataan Lord Kimberley pada 7 Julai 1873 yang mendesak supaya dicari jalan penyelesaian British dapat menamatkan Perang Larut supaya keselamatan Negeri-negeri Selat tidak terjejas.

c. Faktor kemanusiaan

• Frank Swettenham menegaskan bahawa campur tangan British di negeri-negeri Melayu sejak tahun 1874 dipengaruhi oleh faktor kemanusiaan.
• Beliau menganggap tanggungjawab orang-orang putih (The white men burden ) ialah untuk menamatkan kekacauan dan wujudkan peraturan serta keamanan bagi menjamin keselamatan harta benda dan nyawa.
• Walau bagaimanapun, faktor ini kurang penting jika dibandingkan dengan faktor ekonomi dan politik. Malah terdapat ahli-ahli sejarah yang menegaskan faktor kemanusiaan ini sengaja ditonjolkan dengan tujuan untuk melindungi sebab sebenar campur tangan British, iaitu sebab ekonomi dan politik.

d. Perubahan Kepimpinan di England

• Sebelum tahun 1870, pegawai-pegawai di Pejabat Tanah Jajahan dan kerajaan liberal di bawah Gladstone bersikap anti-imperialisme. Mereka menganggap campur tangan British di Negeri-negeri Melayu akan membebankan mereka dari segi kewangan.
• Mereka tidak bersimpati dengan rayuan pedagang-pedagang dan pegawai-pegawai Negeri-negeri Selat supaya British campur tangan di Negeri-negeri Melayu.
• Sejak tahun 1870, berlaku perubahan pegawai-pegawai di Pejabat Tanah Jajahan dan Kabinet British yang membawa kepada sentimen imperialisme.
• Golongan ini mahukan British campur tangan untuk melindungi kepentingan British. Pada tahun 1870, Lord Kimberley dilantik sebagai Setiausaha Pejabat Tanah Jajahan. Pada tahun 1871, Edward Knatchbull Hugessen telah dilantik sebagai Setiausaha Parlimen dan Robert Herbert sebagai Setiausaha Rendah Tetap Pejabat Tanah Jajahan.
• Lord Kimberley mengarahkan Andrew Clarke untuk mengkaji langkah-langkah yang boleh diambil bagi melindungi pelaburan di Negeri-negeri Melayu. Pada tahun 1873,
• Parti Konservatif di bawah Disraeli yang menganut fahaman imperialisme telah mempengaruhi politik England. Kejayaan konservatif menguasai kerajaan pada Januari 1874 telah membawa kepada campur tangan British di Negeri-negeri Melayu.
• Selain itu, pada tahun 1870-an juga berlaku perubahan pegawai-pegawai Negeri-negeri Selat. Pegawai-pegawai tersebut juga menganut fahaman imperialisme seperti Andrew Clarke, Frank Swettenham, Kapten Speedy dan Kapten Tathan.

e. Tindakan Andrew Clarke

• Tindakan Andrew Clarke yang melampaui arahan juga bertanggungjawab terhadap perubahan dasar British di Negeri-negeri Melayu.
• Andrew Clarke hanya diarahkan oleh Lord Kimberley untuk mengkaji dan melaporkan langkah-langkah bagi melindungi kepentingan British di Negeri-negeri Melayu tetapi Andrew Clarke dengan inisiatifnya sendiri telah campur tangan di Perak (Januari 1974), Selangor (Februari 1874) dan Sungai Ujong (April 1874).

Kesimpulan

• Memang tidak dapat dinafikan bahawa campur tangan British di negeri-negeri Melayu sejak tahun 1874 dipengaruhi oleh faktor ekonomi, namun faktor-faktor lain juga seperti persaingan daripada kuasa asing, anarki dalam negeri, faktor kemanusiaan dan peranan pegawai-pegawai Inggeris turut memainkan peranan penting.
• Faktor-faktor inilah yang membawa kepada termeterainya Perjanjian Pangkor pada 20 Januari 1874 dan bermulalah dasar campurtangan Inggeris secara rasmi di Tanah Melayu.

1. Bincangkan perjanjian-perjanjian yang ditandatangani di antara tahun 1897-1909 yang membawa kepada perluasan kuasa Inggeris di Negeri-negeri Melayu

2009-03-09T04:22:00.001-07:00

1. Bincangkan perjanjian-perjanjian yang ditandatangani di antara tahun 1897-1909 yang membawa kepada perluasan kuasa Inggeris di Negeri-negeri Melayu Utara.

Pengenalan ;

1. Perjanjian Burney 1826 telah berjaya menyelamatkan negeri-negeri Melayu Utara daripada perluasan kuasa Siam. Walaubagaimanapun perjanjian ini merupakan permulaan kepada campurtangan kuasa British di Tanah Melayu.

2. Inggeris meluaskan kuasa di Negeri-negeri Melayu melalui tiga perjanjian: Perjanjian Sulit (1897), Perjanjian Inggeris Siam (1902) dan Perjanjian Bangkok (1909).

Isi
1. Perjanjian Sulit Inggeris-Siam(1897)

a. Sebab:
i. Khabar angin Prancis merancang membina terusan melintasi Segenting Kra untuk memudahkan perjalanan antara Indo-China dengan Eropah.
ii. Terusan ini akan mengacam perdagangan British dan kedudukan Singapura.
iii. Untuk mengelakkan perluasan kuasa Perancis di Siam dan NNMU.
iv. British mengadakan perundingan sulit dengan Siam pada tahun 1897.

b. Syarat-syarat:
i. British mengiktiraf kedaulatan Siam terhadap mana-mana wilayahnya di selatan garis lintang 11 darjah Utara kepada kuasa lain.
ii. Siam berjanji tidak akan memberi konsensi perdangan kepada mana-mana kuasan asing tanpa persetujuan kerajaan British.
iii. British berjanji akan membantu Siam sekiranya di serang musuh.

c. Kesan-kesan
i. Menandakan satu dasar Inggeris yang aktif terhadap NNMU
ii. NNMU akan dipengaruhi oleh kedua-dua kuasa British dan Siam.

2. Perjanjian/Pengistiharan Inggeris-Siam 1902.

a. Sebab:

i. Kebimbangan campur tangan kuasa asing.
• Contoh: Jerman-Pulau Langkawi, Rusia-Ujong Selang (Pulau Phuket), Amerika-Terengganu.
• Walaupun Perjanjian Sulit 1897 di tandatangani antara Sian dengan British. British masih bimbang Siam tidak berupaya mempertahankan negerinya daripada pencorbohan asing.

ii. Peranan Frank Swettenham
• F. Swettenham memberi perlindungan kepada Sultan Mahmud IV dari Kelantan daripada di ancam oleh Siam.

iii. Kegiatan R W Duff di Kelantan
• 1900 Sultan Kelantan menyerahkan tanah seluas 7770 km persegi kepada Duff (British)
• Sebagai balasannya Sultan Kelantan menerima wang tunai dan saham dalam syarikat Pembangunan Duff.
• Siam tidak mengesahkan hak milik Duff dan Duff tidak mengindahkan tuntutan pertuanan Siam ke atas Kelantan.
• Duff mengugut akan mempelawa Jerman menyokong tuntutannya jika British enggan membantunya.
• British berunding dengan Siam agar mengesahkan konsesi Duff agar menghalang Duff daripada meminta bantuan luar.
• Swettanham mendesak Siam mengesahkan konsesi Duff. Sekiranya Siam tidak bersetuju British akan menyokong Kelantan dan Terengganu dalam tuntutan mereka mendapatkan kemerdekaan.
• Ugutan British menyebabkan Siam terpaksa menerima cadangan Swettanham.

c. Syarat-syarat
a. Siam diberi kuasa melantik penasihat dan penolong British di negeri-negeri tersebut.
b. Siam akan menguasai hubungan luar Kelantan dan Terengganu.

d. Kesan-kesan
a. Sultan Kelantan dan Terengganu mendakwa mereka tidak dibawa berunding Mengenai pengistiharan itu. Sultan Terengganu enggan mengakui pengistiharan itu.

b. Pengaruh British ke atas Kelantan dan Terengganu semakin kukuh.

3. PERJANJIAN BANGKOK 1909

a. Sebab-sebab
i. Pakatan Inggeris – Perancis 1904.
ii. Kebimbangan campurtangan asing yang lain.
iii. Pembatalan hak-hak wilayah asing.
iv. Masalah kewangan Siam.

b. Syarat-syarat
i. Siam telah menyerahkan Perlis, Kedah, Kelantan dan Terengganu kepada Inggeris.
ii. Inggeris pula akan menyerahkan hak wilayah asingnya di Siam.
iii. Perjanjian Sulit Inggeris-Siam 1897 dibatalkan

c. Kesan:
i. NNMU berpindah tangan dari Siam ke Inggeris.
ii. Penerimaan seorang penasihat Inggeris di NNMU.
iii. Menetapkan sempadan antara Siam dengan Tanah Melayu.
iv. Menjamin Inggeris menjalankan dasar monopoli perdagangan di Tanah Melayu.

Kesimpulan:

Inggeris berjaya menguasai seluruh Tanah Melayu kecuali Johor yang hanya dikuasai pada tahun 1914.

SISTEM BERAJA DI CHINA DAN JEPUN SATU PERBANDINGAN

2009-01-20T02:42:00.000-08:00

1. Sistem pemerintahan yang diamalkan di China dan Jepun ialah sistem maharaja. Maharaja ialah individu yang paling berkuasa dan menduduki hierarki teratas dalam susunan masyarakat.

2. Sistem ini berasaskan campuran system tempatan dengan pengaruh agama Buddha dan Confucius di China dan Shinto di Jepun.

3. Maharaja dibantu oleh pembesar atau hulubalang. Di China system maharaja bermula sejak Dinasti Hsia.

4. Maharaja China dan Jepun memainkan peranan penting dalam kerajaan sehinggalah kedatangan kuasa barat.

Ciri-ciri Sistem pemerintahan Beraja di China

Bermula dengan pemerintahan Raja Huang Ti pada tahun 2697 sm
PEMERINTAHAN BERCORAK DINASTI BERMULA SEMASA RAJA YU
Dinasti Hsia memulakan sistem pemerintahan berdasarkan keturunan
(2205-1755 sm)

1.Maharaja menduduki lapisan tertinggi dalam struktur social. Maharaja tinggal di ibu kota Peking dan memerintah kerajaan melalui kuasa mutlaknya.
2. Sistem maharaja di China sebelum campurtangan barat di pegang oleh Dinasti Manchu. Maharaja dibantu oleh pembesar pusat ,wilayah dan daerah.
3. Kedudukan politik sesorang maharaja adalah melalui konsep “mandat dari syurga”.Konsep ini meletakkan maharaja sebagai wakil syurga atau anak syurga.
4. Maharaja dianggap suci dan kuasa memerintah adalah dari syurga.Tiada siapa yang boleh mendakwa maharaja.
5. Maharaja mesti memerintah dengan aman dan adil. Jika berlaku bencana alam atau sebarang kekacauan didalam negeri,ini menunjukkan kegagalan maharaja mengekalkan mandat dari syurga.Maka maharaja akan digantikan oleh pemerintah baru.

Gelaran Maharaja digunakan oleh Shih Huang Ti (221-220sm) iaitu Dinasti Chin.
Dinasti Chin diganti oleh beberapa dinasti seperti Han,Sui,Tang,Mongol,Ming dan Manchu sehingga 1912
Maharaja mempunyai kedudukan tertinggi dan berkuasa mutlak dalam pemerintahan di peringkat pusat
Maharaja dibantu oleh pembesar di pelbagai peringkat

Struktur pentadbiran

Kuasa autonomi diberikan oleh maharaja kepada pentadbir awam dan di wilayah-wilayah
Setiap wilayah dikuasai oleh seorang pentadbir awam,gabenor tentera dan pengawas

Mandat dari syurga

Kuasa dan kedudukan raja
Maharaja dianggap anak syurga
Diberi mandat untuk memerintah dunia.
Dianggap ditarik balik apabila pemerintahan maharaja menunjukkan tanda-tanda kelemahan seperti peperangan,bencana,perebutan takhta , persengketaan dll

Namun demikian sistem pemerintahan beraja di Jepun berbeza dengan sistem pemerintahan beraja di China.

Ciri-ciri Sistem pemerintahan Beraja di Jepun.

1. Maharaja mengetuai system pemerintahan di Jepun. Maharaja merupakan pemerintah keduniaan dan kerohanian.
2. Pemerintahan Jepun bercorak ketenteraan apabila kuasa sebenar kerajaan dipegang oleh Shogun. Shogun Tokugawa memerintah Jepun dan memegang kuasa pemerintahan atas nama maharaja.

3. Maharaja dianggap sebagai ketua Negara tetapi kedudukan maharaja hanya sebagai maharaja tanpa kuasa pemerintahan.
4. Maharaja tinggal terpisah di Kyoto dan hanya dikelilingi oleh pegawai-pegawai istana atau Kuge. Shogun memegang kuasa sebenar dan memerintah “atas nama maharaja.”5. Pada 1868 Maharaja Meiji menaiki takhta.Ini menandakan kejatuhan Shogun Tokugawa.

Sistem pemerintahan beraja di Jepun

Maharaja merupakan pemerintahan keduniaan dan kerohanian
Maharaja diasingkan,terpencil dan terpisah di Kyoto.
Baginda tinggal bersama-sama dengan kuge atau pegawai-pegawai istana
Maharaja tidak berkuasa hanya boneka kepada golongan bangsawan

Golongan bangsawan berkuasa dan berpengaruh.
Mereka memonopoli jawatan tinggi dalam kerajaan
Golongan hulubalang ( shogun ) menjalankan pemerintahan.
Shogun tinggal di Yedo (Tokyo)mendirikan pusat pemerintahannya sendiri dan menjalankan pemerintahan atas nama maharaja

Shogun merupakan pentadbir daerah yang menduduki tempat kedua selepas maharaja dalam hierarki masyarakat.
Pemerintahan secaara tidak langsung oleh shogun ialah melalui daimyo atau pembesar-pembesar feudal.

Bincangkan perubahan-perubahan yang berlaku terhadap sistem beraja setelahkedatangan British ke Tanah Melayu.

2009-01-20T01:40:00.000-08:00

Pengenalan
Sultan atau raja menduduki hierarki tertinggi dalam struktur sosial dalam masyarakat Melayu tradisional. Mempunyai kuasa mutlak. Kedudukannya dianggap suci dan kudus dan sebelum kedatangan agama Islam dianggap sebagai devaraja atau anak tuhan. Dianggap sebagai khalifah Allah di muka bumi dan pemegang amanah.Diperkukuhkan dengan unsure daulat dan beberapa keistimewaan tertentu. Selepas Perjanjian pangkor 1874 kuasa dan peranan sultan mula berubah akibat sistem residen.
Hilang kuasa pentadbiran kecuali perkara yang berkaitan dengan agama dan adat.
Menjadi boneka kerana terpaksa meminta nasihat residen sebelum melaksanakan sesuatu perkara.
Hilang hak memungut cukai – sumber pendapatan terjejas digantikan dengan pencen yang nilainya lebih rendah
Hilang kuasa mutlak iaitu Majlis Sultan digantikan dengan Majlis Negeri. Sultan tidak berkuasa membuat keputusan yang akan ditentukan oleh residen
Hilang kuasa tentera.
Hilang kuasa atau hak menjatuhkan hukuman bunuh kerana British memperkenalkan system kehakiman British.
Perlantikan berdasarkan golongan yang tidak menentang pentadbiran British dan bukan mengikut system yang sedia ada seperti di Perak ( perlantikan Sultan Abdullah )
Kuasa semakin terjejas apabila NNMB ditubuhkan pada 1896. Ketua pentadbir NNMB ialah Residen General
Majlis Mesyuarat Persekutuan (MMP) menjejaskan lagi kedudukan dan kuasa sultan kerana kuasa berpusat di tangan Pesuruhjaya Tinggi. Sultan hanya ahli biasa dan tidak boleh membantah atau membatalkan usul MMP.
Penubuhan Malan Union (MU) 1946 meruntuhkan system beraja. Gabenor menjadi pengerusi majlis Agama islam bagi negeri-negeri Melayu. Hilang hak sebagai ketua agama Islam
Kesimpulan
Kuasa dan kedudukan sultan dipulihkan dalam perlembagaan Persekutuan Tanah melayu 1948 dengan penubuhan Majlis Raja-raja. Dianggotai oleh tujuh raja-raja melayu dan dipengerusikan oleh seorang raja. Perkenan raja-raja diperlukan dalam perkara berkaitan perhubungan, migrasi dan perlantikan pegawai kanan kerajaan.

Nota untuk Isnin 18/2/2008 :Galurkan perkembangan sejarah yang membawa kepada kemerdekaan Tanah Melayu pada tahun 1957.

2008-02-15T19:52:00.000-08:00

PENDAHULUAN

-Gerakan nasionalisme yang telah berlangsung sejak era sebelum perang telah diteruskan pada zaman Jepun dan selepas perang

-Tuntutan, desakan dan tentangan orang Melayu dan diikuti dengan kompromi yang diberikan oleh orang asing iaitu Cina dan India telah membolehkan British tidak mempunyai pilihan selain daripada memberikan kemerdekaan kepada Tanah Melayu pada 31 Ogos 1957

ISI-ISI

-Pendudukan Jepun telah menjadi satu teladan kepada pejuang-pejuang bangsa untuk berusaha memerdekakan Tanah Melayu.

-Di dorong juga oleh peristiwa-peristiwa di negara-negara jiran seperti Indonesia yang telah menyemarakkan semangat orang Melayu.

-Sebaik Jepun menyerah kalah, British kembali ke Tanah Melayu dengan British Military Administration (BMA) iaitu pemerintahan tentera bercorak sementara sebelum satu sistem pentadbiran yang lain diwujudkan di Tanah Melayu.

-Berikutan perundangan-perundangan yang dilakukan di London, Unit Perancangan Tanah Melayu telah ditubuhkan dan mengumumkan Malayan Union.

-Rancangan ini diumumkan oleh Setiausaha Tanah Jajahan , George Hall pada 10 Oktober 1942 dan utusan khas bagi memperoleh pendapat dan tandatangan raja-raja Melayu iaitu Sir Harold Mac-Micheal telah dihantar ke Tanah Melayu.

-Orang Melayu menentang penubuhan MU, demonstrasi dianjurkan secara besar-besaran.

-Tentangan orang Melayu telah menyebabkan British mengemukakan idea Persekutuan Tanah Melayu (PTM ) yang dilancarkan pada tahun 1948.

-Pada 1951, kerajaan British memperkenalkan Sistem Ahli dalam Majlis Mesyuarat
Kerja Persekutuan dan ahli-ahli ini diberi taraf menteri. Antaranya ialah Dato’ Onn
Jaafar yang memegang jawatan ahli hal ehwal dalam negeri, Dato’ E.E.C Thuraisingham

–ahli pelajaran dan sebagainya. Sebagai memberi latihan kepada orang tempatan untuk memerintah negara sendiri.

-1951 pilihanraya Majlis Perbandaran Pulau Pinang diadakan untuk memilih wakil.

-Diikuti pilihanraya Umum yang membabitkan parti Perikatan yang terdiri daripada UMNO,MIC,MCA,Parti Negara dan Pas. Perikatan memenangi 51 daripada 52 kerusi.

-Pilihanraya 1955 membawa kepada rundingan kearah kemerdekaan antara Parti Perikatan dengan British.

-Suruhanjaya Reid dibentuk pada 1955 bagi mengesyorkan pembentukan satu Perlembagaan Persekutuan berdasarkan demokrasi berparlimen.

-Januari 1956, rombongan 8 orang wakil berangkat ke London dalam misi mendapatkan kemerdekaan.

-British setuju memberikan kemerdekaan pada 31 Ogos 1957 dan pengumuman secara rasmi telah dilaungkan oleh Tunku Abdul Rahman di Stadium Merdeka.

KESIMPULAN

-Kemerdekaan yang dicapai pada Ogos 1957 bukanlah satu proses yang mudah untuk dicapai.

-Matlamat kemerdekaan itu hanya dapat dicapai setelah melalui satu proses yang sangat panjang.

JAWAPAN TAJUK PERBINCANGAN KUMPULAN 4 (28.1.2008)

2008-01-28T00:26:00.000-08:00

Taniah kepada kumpulan 4 terdiri daripada Suresh,Ali,Azri dan Zarif kerana telah berjaya membentangkan tajuk persoalan yang diberikan. Di bawah ialah contoh jawapan dan skima permarkahan sebagai rujukan semua pelajar. Cara pembelajaran pelajar STPM atau PRA Universiti adalah berbeza pada tahap SPM. Anda perlu banyak membaca dan membuat peta minda daripada isi yang diberikan untuk memudahkan menghurai dan memperkembangkan isi sebagai satu jawapan yang matang.

Reaksi masyarakat setempat di Sabah dan Sarawak terhadap penyerahan negeri masing-masing kepada British pada tahun 1946.

Pendahuluan

Selepas Perang Dunia Kedua Sabah dan Sarawak menjadi tanah jajahan British
ekoran tindakan Vyner Brooke dan SBBU.British bertanggung jawab membangunkan semula Sabah dan Sarawak yang hampir musnah semasa pendudukan Jepun.Penyerahan di Sabah tidak banyak menerima tentangan manakala di Sarawak gerakan Anti penyerahan berlaku dengan hebat.

ISI

SABAH

tiada penentangan yang kuat kerana kurang berpendidikan dan tidak memahami tujuan sebenar Sabah diserahkan.kesedaran politik masih belum jelas – tiada parti politik yang boleh mengetuai penduduk Sabah menentang penyerahan tersebut.Penduduk Sabah tidak berpengalaman dalam pentadbiran.

tiada penentangan yang kuat kerana kurang berpendidikan dan tidak memahami tujuan sebenar Sabah diserahkan.kesedaran politik masih belum jelas – tiada parti politik yang boleh mengetuai penduduk Sabah menentang penyerahan tersebut.
penduduk Sabah tidak berpengalaman dalam pentadbiran.

kebangkitan nasionalisme di Tanah Melayu dan Indonesia telah mempengaruhi pertumbuhan pertubuhan bercorak tempatan.
pertubuhan bercorak sosio-politik diasaskan oleh tokoh-tokoh tempatan seperti guru dan pegawai kerajaan.Antara pertubuhan awal yang muncul – Persatuan Pemuda Labuan, Persatuan Pemuda Jesselton – pro Indonesia dan bertujuan meningkatkan taraf sosial,politik dan ekonomi masyarakat pribumi Sabah.

SARAWAK

wujud penentangan kerana bertentangan dengan Perlembagaan 1941 yang menjanjikan pemerintahan sendiri kepada rakyat Sarawak.Penyerahan kepada British akan melambatkan proses kemerdekaan kerana rakyat Sarawak terpaksa berjuang untuk mendapatkan kemerdekaan daripada British.Charles Vyner Brooke tidak berunding terlebih dahulu dengan ketua kaum bumiputera Sebelum membuat keputusan menyerahkan Sarawak kepada British.Persatuan Melayu Sarawak pimpinan Datu Patinggi Abang Haji Abdillah telah menghantar surat bantahan kepada Pejabat Tanah.PPM Sibu diharamkan oleh British, empat ahli dihukum mati dan yang bersubahat dihukum penjara.

kegiatan Rukun 13 lumpuh PMS menyusun semula gerakan anti-penyerahan dan menengaskan perjuangan akan dilakukan dengan cara yang sah. 5 April 1950 PMS menghantar surat bantahan kepada gabenor Sarawak –menjelaskan mereka akan mengadakan tunjuk perasaan raksasa tetapi tidak dibenarkan. Pada 30 Ogos 1950 setiausaha PMS dan Yang Di Pertua Barisan Pemuda Sarawak ke Singapura untuk bertemu Anthony Brooke bagi menentang gerakan penyerahan tetapi gagal. British menasihatkan PMS supaya menghentikan penentangan – memberi jaminan Kerajaan British akan membimbing dan membantu rakyat Sarawak memperolehi Pemerintahan sendiri. PMS menamatkan gerakan anti penyerahan pada 1951.

KESIMPULAN

Penentangan memberi peringatan kepada Inggeris bahawa mereka tidak mudah
mengganggu kehidupan sosial masyarakat setempat walau pun penentangan tidak BERJAYA sekurang-kurang berjaya menimbulkan rasa gerun di hati pentadbir British supaya berhati-hati dalam tindakan mereka. Bagi penduduk Sarawak pula walaupun kecil bilangan yang terlibat sudah cukup bermakna menunjukkan kematangan mereka dalam berpolitik dan sedar akan erti kemerdekaan.

Tugasan Seterusnya adalah kumpulan 1 pada 1 Febuari 2008.

KULIAH 6 : ISNIN 28/1/2008

2008-01-24T23:37:00.000-08:00

Reaksi masyarakat setempat di Sabah dan Sarawak terhadap penyerahan negeri masing-masing kepada British pada tahun 1946.

PENDAHULUAN

Selepas Perang Dunia Kedua Sabah dan Sarawak menjadi tanah jajahan British ekoran tindakan Vyner Brooke dan SBBU.

British bertanggung jawab membangunkan semula Sabah dan Sarawak yang hampir Musnah semasa pendudukan Jepun.

Penyerahan di Sabah tidak banyak menerima tentangan manakala di Sarawak gerakan Anti penyerahan berlaku dengan hebat.

PERBINCANGAN OLEH KUMPULAN 4 YANG DIKETUAI OLEH ALI , SURESH , ZARIF

PERBINCANGAN MESTILAH MENGAMBIL KIRA PERKARA-PERKARA BERIKUT:

I. BENTUK REAKSI PENDUDUK SABAH

II. BENTUK REAKSI PENDUDUK SABAH

III.FAKTOR-FAKTOR YANG MEMBEZAKAN REAKSI DI KEDUA-DUA NEGERI TERSEBUT

IV. KESAN PENDIDIKAN TERHADAP PERKEMBANGAN NASIONALISME DI SABAH DAN SARAWAK

V. PERKARA-PERKARA LAIN PERLU DIAMBIL KIRA DALAM MENENTUKAN PERKEMBANGAN NASIONALISME DI SABAH DAN SARAWAK.

KULIAH JUMAAT 25/1/2008 KESAN PENDUDUKAN JEPUN DI TANAH MELAYU

2008-01-24T23:09:00.000-08:00

Jelaskan kesan-kesan politik, ekonomi dan sosial akibat daripada pendudukan Jepun di Tanah Melayu ( 1942 – 1945 )

PENDAHULUAN

Tanah Melayu mula diperintah oleh Jepun mulai akhir Disember 1941 hingga 12 September 1945. Pendudukan Jepun selama 31/2 tahun telah meninggalkan kesan amat mendalam kepada masyarakat di Tanah Melayu dari segi politik, ekonomi dan sosial.

A. Kesan politik

Menyemarakkan semangat nasionalisme.kemenangan Jepun yang begitu mudah telah menjatuhkan imej British dikalangan orang Melayu yang anti British..

Pengalaman mentadbir semasa zaman pendudukan Jepun memberi peluang kepada orang Melayu untuk menjalankan urusan pentadbiran yang tidak pernah diperolehi semasa pemerintahan British.

orang Melayu menyangka Jepun akan memerintah Tanah Melayu lebih daripada British tetapi tanggapan mereka salah.

kehidupan semakin sulit – timbul kesedaran nasib bangsa dan negara tetap sama selagi dijajah.

membangkitkan kesedaran politik apabila Jepun membenarkan dan bekerjasama dengan pemimpin Melayu menubuhkan parti politik untuk orang Melayu. Seperti KMM, PETA, KRIS

B. Kesan Ekonomi

sumber ekonomi utama –pengeluaran bijih timah dan getah terhenti sama sekali

Dasar Bumi Hangus British menyebabkan Jepun yang mengambil alih lombong bijih timah tidak dapat beroperasi.

rakyat mengalami kebuluran kerana kekurangan makanan. Bekalan beras terpaksa diimport dari Thailand dan Burma.

Jepun melancarkan kempen pertanian – rakyat dipaksa menanam tanaman makanan seperti ubi kayu, keledek dan keladi.

kadar inflasi meningkat akibat kekurangan barang keperluan dan pengedaran wang kertas Jepun.

perusahaan tempatan yang ditubuhkan untuk menghasilkan barang keperluan tidak dapat diimport

perusahaan yang besar dan penting diambil alih oleh syarikat Jepun

orang ramai diwajibkan mendapatkan kupon dari Pejabat Kawalan Makanan.Petani dan nelayan dipaksa menjual hasil pertanian dan ikan kepada pembeli yang dilantik oleh Jepun.

C. Kesan sosial

perpindahan orang Cina ke kawasan pinggir hutan untuk mengelak kekejaman tentera Jepun.

permusuhan semakin menebal antara orang Melayu dengan orang Cina – cetus pergaduhan kaum.

orang Cina yang anti-Jepun menubuhkan MPAJA – bekerjasama dengan Force 136 yang memberi bekalan senjata dan latihan ketenteraan.

tahap kesihatan rakyat merosot – terdedah kepada wabak penyakit. Banyak nyawa terkorban akibat penyakit malaria,beri-beri, taun dan kudis.

pembinaan jalan keretapi maut mengorbankan banyak nyawa.

Dasar niponisasi Jepun memaksa rakyat Tanah Melayu menerima nilai-nilai bahasa dan kebudayaan Jepun

mengancam adapt istiadat dan kebudayaan orang Melayu.

KESIMPULAN

Pendudukan Jepun yang singkat telah mengubah keadaan sosial , politik dan ekonomi
Tanah Melayu.Memainkan peranan penting dalam menyemarakkan semangat nasionalisme Melayu.Pengalaman mentadbir di bawah Jepun menyedarkan mereka supaya menjaga
kepentingan tanah air seterusnya membawa kepada kesedaran untuk menuntut
kemerdekaan.

TEMA 1

2008-01-16T02:39:00.000-08:00

SEJARAH MALAYSIA, ASIA TENGGARA, ASIA SELATAN DAN ASIA TIMUR

TEMA 1 – BAHAGIAN A ( SEJARAH MALAYSIA )

1. Huraikan bentuk pentadbiran masyarakat Melayu sebelum campurtangan British di Tanah Melayu.

2.Bincangkan peranan pembesar di Tanah Melayu sehingga abad ke 20.

3. Bincangkan perubahan-perubahan yang berlaku terhadap sistem beraja setelah kedatangan British ke Tanah Melayu.

4.Undang-undang diamalkan untuk menjaga keharmonian rakyat. Huraikan amalan undang-undang dalam masyarakat Melayu sehingga abad ke 20.

5.Bincangkan kepercayaan dan agama masyarakat Melayu di Tanah Melayu sehingga abad ke 20.

6.Huraikan kesan kedatangan Islam terhadap masyarakat Melayu sehingga abad ke 20.

7.Bincangkan pelbagai bentuk kepercayaan dalam kehidupan masyarakat bumiputera Melayu dan bumiputera di Sabah dan Sarawak sehingga abad ke 20.

8.Bincangkan golongan yang perintah dan tanggungjawab mereka terhadap pemerintah Melayu sebelum campurtangan British.

9.Sebelum kedatangan British, masyarakat Melayu tradisional mengamalkan ekonomi sara diri. Sejauhmanakah pernyataan ini benar.

10. Pengenalan ekonomi komersial telah membawa perubahan besar kepada struktur masyarakat tempatan di T. Melayu pada abad ke 19.

TUGASAN KUMPULAN SETIAP MINGGU MULAI 21/1/2008

2008-01-16T02:36:00.001-08:00

TEMA 3 NASIONALISME DAN PEMBENTUKAN NEGARA BANGSA

KUMPULAN 1

Bincangkan perluasan kuasa British di Negeri-negeri Melayu Utara antara tahun 1897 hingga 1909.

KUMPULAN 2

Bincangkan sebab-sebab British telah mengubah dasar tidak campur tangan kepada campur tangan secara langsung terhadap negeri-negeri Melayu pada akhir abad ke-19 bagi menjaga kepentingan mereka di Tanah Melayu.

KUMPULAN 3

Pihak British telah memperkenalkan pembaharuan di Tanah Melayu pada tahun 1874 hingga 1930”. Jelaskan pembaharuan-pembaharuan politik dan ekonomi yang telah mengakibatkan rasa tidak puas hati masyarakat tempatan

KUMPULAN 4

Bandingkan reaksi masyarakat setempat di Sabah dan Sarawak terhadap penyerahan negeri masing-masing kepada British pada tahun 1946.

KUMPULAN 5

Jelaskan situasi politik di negeri Pahang dan Perak yang menyebabkan penentangan masyarakat tempatan terhadap kuasa British pada abad ke-19.

KUMPULAN 6

Bincangkan kesan sosioekonomi akibat kedatangan imigran pada abad ke 20

KUMPULAN 7

Halkan perkembangan dan kesan sistem pengangkutan keretapi dan jalan raya di Tanah Melayu sehingga sebelum Perang Dunia kedua.

KUMPULAN 8

Jelaskan sebab-sebab pengagihan kuasa pusat (desentralisasi) dan langkah-langkah ke arahnya di Negeri-negeri Melayu Bersekutu sehingga tahun 1939.

KUMPULAN 9

Huraikan ciri-ciri utama Sistem Pendidikan Vernakular Melayu dan Inggeris dari tahun 1874 sehingga sebelum Perang Dunia Kedua

SUKOSENSEI

Perusahaan bijih timah dan getah di Tanah Melayu telah berkembang pesat selepas kedatangan British . Bincangkan kesan-kesan perkembangan bijih timah dan getah ke atas ekonomi Tanah Melayu.

KULIAH HARI JUMAAT 11/1/ 2008

2008-01-16T02:33:00.000-08:00

N POLITIK YANG TERTENTU DAN BOLEH DIALIRKAN DARIPADA GOLONGAN ELIT KEPADA ORANG KEBANYAKAN”

2. HANS KOHN

“SATU KEADAAN FIKIRAN YANG MENYERAP MASUK KE DALAM JIWA SEBAHAGIAN BESAR RAKYAT DAN MENGIKTIRAF NEGARA BANGSA SEBAGAI BENTUK ORGANISASI POLITIK YANG UNGGUL DAN BANGSA SEBAGAI PUNCA BAGI SEGALA KEHIDUPAN BUDAYA YANG MEMBINA DAN PUNCA KESEJAHTERAAN EKONOMI”

3. . A.D. SMITH

SEBAGAI SATU PERGERAKAN IDEOLOGI MENCAPAI DAN MEMERIHARA PEMERINTAHAN SENDIRI DAN KEMERDEKAAN BAGI SUATU GOLONGAN YANG SEBAHAGIAN BESAR DARIPADA ANGGOTA ITU MELIHATNYA SEBAGAI SATU BANGSA YANG SEBENAR ATAU BAKAL BANGSA SEPERTI BANGSA-BANGSA LAIN JUGA”

4. J.S. COLEMAN

“PERASAAN-PERASAAN ,KEGIATAN DAN PERKEMBANGAN ORGANISASI YANG BERTUJUAN MENUJU KE ARAH BERKERAJAAN SENDIRI DAN KEMERDEKAAN SEBAGAI SEBUAH NEGARA BANGSA YANG WUJUD DENGAN TARAF SAMA RATA ATAU DALAM SATU SISTEM POLITIK ANTARABANGSA”

5. NASIONALISME IALAH

Satu fenomena sejagat yang mengiktiraf hak setiap bangsa untuk menubuhkan negaranya sendiri , menengakkan kedaulatan rakyat dan menuntut kesetiaan ulung individu disalurkan kepada negara bangsa itu. Keadaan tersebut digambarkan menerusi perasaan cinta dan taat setia yang mendalam terhadap tanah air yang kemudian mendorong kepada lahirnya keinginan dan keazaman untuk berjuang bagi membebaskan tanah air daripada pemerintahan kuasa asing

LATIHAN 1

2008-01-16T02:31:00.001-08:00

Huraikan bentuk pentadbiran masyarakat Melayu sebelum campur tangan British
di Tanah Melayu.

Pengenalan

Pentadbiran di Negeri-negeri Melayu sebelum campur tangan British dibahagikan kepada pentadbiran peringkat negeri, daerah dan kampung.

HANTAR PADA 21HB JANUARI 2008.....SUKOSENSEI